شمارهٔ ۱۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و تجربیات شاعر می‌پردازد که در آن از دردها و تلخی‌هایی که در زندگی چشیده سخن می‌گوید. شاعر احساس می‌کند که در محبت و دوستی، بی‌توجهی و نادیده گرفتن او را تجربه کرده و تلخی‌ها را بیشتر از شیرینی‌ها چشیده است. او به ناکامی‌های خود در رسیدن به عشق و زیبایی‌های عالم اشاره می‌کند و از زحمات و سختی‌هایی که متحمل شده، سخن می‌گوید. با استفاده از استعاره‌هایی چون "عصا" و "چاه" به مسیری دشوار در زندگی اشاره دارد و تأکید می‌کند که دیری از شور و شوق‌های عمیق درونش کاسته نشده، حتی اگر دیگران متوجه آن نشوند. احساس ناامیدی و تنهایی در اشعار او به وضوح نمایان است و به رابطه انسان با عشق و وجود خود اشاره دارد.
افسانه شیرین مرا گوش نکردندصد تلخ چشیدم شکری نوش نکردند
هوش مصنوعی: هیچکس به قصه شیرین و دلنشین من گوش نداد و به جای آن، تنها تلخیهای فراوانی را تجربه کردم که هیچکس به طعم شیرین آنها توجه نکرد.
یک خرده گرفتند پس از نکته بسیارگشتیم فراموش و فراموش نکردند
هوش مصنوعی: پس از اینکه کمی به نکتهای اشاره کردند، ما به جستجوی آن پرداختیم و آن را فراموش کردیم، اما آنها فراموش نکردند.
ما روزه ازین مائده بر خشک گشادیمدر کاسه ما جرعه سر جوش نکردند
هوش مصنوعی: ما از این سفره روحانی بهرهمند شدیم، اما در کاسه ما هیچ جرعهای از سرشور و خمر نریختهاند.
معلوم شد از مستی ما حوصله مادادند به حکمت می و بیهوش نکردند
هوش مصنوعی: از سرمستی ما فهمیدند که باید به ما زمان بدهند تا با حکمت شراب آشنا شویم و به حال بیهوشی نمیافتیم.
باید به عصا رفت چو موسی که درین راهیک چاه نکندند که خس پوش نکردند
هوش مصنوعی: باید با احتیاط و دقت پیش رفت، مانند موسی که در سفر خود با عصا راه را طی کرد. در این مسیر هیچ مانع و چاهی ایجاد نشده که جلوی او را بگیرد، زیرا آنها آمادهسازی نشدند و به سادگی عبور کرد.
در حلقه شدم زان خط رخسار و قرینمبا کوکب آن صبح بناگوش نکردند
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت چهرهاش، دلم در چنگال عشقش گرفتار شده و هیچ چیزی نمیتواند با درخشش او برابری کند.
جانم به ره پردگیان سحری سوختسویم نگهی از ته شب پوش نکردند
هوش مصنوعی: جان من به خاطر زیبایی پردگیان در سحرگاه به آتش میافتد، اما هنوز هم نگاهم را از آنها در شب نمیگیرم.
خونابه به بو آمده بر جیب و کنارمزان سنبل خوش بوم در آغوش نکردند
هوش مصنوعی: خونابهای که بر جیب و کنارم نشسته، به دلیل این است که سنبل زیبایی که دوست داشتم در آغوشم نگرفتند.
امروز نه رحمست که لب تشنه گذارندآن را که لبی تر ز می دوش نکردند
هوش مصنوعی: امروز عادتی وجود ندارد که به کسی که هرگز لبش را با آب تر نکرده، اجازه دهند در حال تشنگی به او رحم کنند.
فریاد ازین شوق که در جان «نظیری » استتا مردنش از زمزمه خاموش نکردند
هوش مصنوعی: تأسف و افسوس از این علاقهای که در دل «نظیری» وجود دارد، تا زمانی که صدای او را خاموش نکردهاند، ادامه دارد.