شمارهٔ ۲۱۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و تفکرات شاعر درباره زندگی و چالش‌های آن می‌پردازد. شاعر از روزمرگی و فشارهای آن رنج می‌برد و می‌گوید که هر روز در دنیای نامعلوم و پیچیده‌ای به سر می‌برد. او به تضاد بین حالت‌های متضاد زندگی، مانند زندگی و مرگ، بیداری و خواب، و شادی و اندوه اشاره می‌کند. همچنین به ناپایداری دنیا و احساس تعلق به چیزهای موقتی اشاره دارد. شاعر در این اثر به دنبال آرامش و فهم عمیق‌تری از حقیقت زندگی و وجود است و در نهایت از ناامیدی و فریب‌هایی که در زندگی وجود دارد سخن می‌گوید.
یکی فلسم هوس هر روز در سیمابم اندازدخرد فرسایدم رنگ و ز آب و تابم اندازد
هوش مصنوعی: هر روز یک حس و تمایل جدید به من میدهد که مانند سیماب ناپایدارم. عقل و خرد من هم کمکم رنگ و قدرت خود را از دست میدهد.
زر صافی بدم، از ریب و رنگ طبع بیگانهچه دانستم که دوران در کف قلابم اندازد
هوش مصنوعی: من خالصترین طلا را به دیگران دادم، اما از نیرنگ و خلافکاری روح دیگران بیخبر بودم و نمیدانستم که زمانه مرا به دام انداخته است.
ز سلطانی به کنج گلخنی افگنده تقریرمکه خاکستر به جای بستر سنجابم اندازد
هوش مصنوعی: از مقام سلطنت به گوشهای از گلی به حالت نالیدن نشستهام، که خاکستر جای خواب سنجابم میچرخد.
ندارم مستی طاووس اگر همرنگ طاووسمفریب طبع روبه در شراب نابم اندازد
هوش مصنوعی: من در حالتی از مستی و زیبایی طاووس نیستم، اگرچه شبیه او هستم. اما فریبانداز من، چون روباهی، مرا به سمت شراب ناب میکشاند.
به خون سرگشته تر دارم دلی از چرخ دولابینیفتم در خیال خود که در گردابم اندازد
هوش مصنوعی: من دلی آشفته و پریشان دارم، و به خاطر چرخش روزگار، امیدی ندارم که از این وضعیت رهایی یابم و در اندیشهام نیست که در ناملایمات زندگی به من آسیب خواهد زد.
حیات و مرگ خود چون حاصل افسانه می بینمشبم بیدار دارد روزها در خوابم اندازد
هوش مصنوعی: زندگی و مرگ را مانند داستانی میبینم؛ در شب، بیدار هستم و روزها مرا در خواب می‌برد.
چو مرغان سحر خوانست از بس ذوق فریادمبه نور صبح در شک پرتو مهتابم اندازد
هوش مصنوعی: هنگامی که پرندگان سحر برای صبح دمیده میخوانند، از شدت شادی فریاد میزنم و نور صبح مرا به یاد زیباییهای شب میاندازد.
ادا ناکرده فرض صبحدم تا چند مخموریبه نزد صالحان در گوشه محرابم اندازد
هوش مصنوعی: چقدر باید به خودم سختی بکشم و خودداری کنم تا در صبحگاه که هنوز همه بیدار نشدهاند، آنچه را که ادعا نکردهام بر دوش من نگذارد و شراب این مینوشی را به خاطر مصلحت صالحان به گوشهٔ عبادتم نرساند؟
به عیش و ناز نتوان تکیه بر مهر جهان کردنشبانم پرورد تا در کف قصابم اندازد
هوش مصنوعی: به خوشی و ناز نمیتوان امید داشت که عشق دنیا را تضمین کند؛ من امیدوارم که شبانم (خداوند) مرا حمایت کند تا در دستان قصاب (سرنوشت) نیفتد.
عزیزان از تعلق سخت در رفتن گرانبارمکسی خواهم درین طوفان نخست اسبابم اندازد
هوش مصنوعی: دوستان عزیز، من از دلبستگیهای سنگین خود به سختی جدا میشوم و در این طوفان، به کسی نیاز دارم که اولین چیزی که دارم را به زمین بیندازد تا بارم سبکتر شود.
ندارم شورش و ذوقی «نظیری » اشک و آهم کوکه چون شکر در آتش چون نمک در آبم اندازد
هوش مصنوعی: من احساس شور و شوقی ندارم. نمیدانم اشک و آه من کجاست که مثل شکر در آتش یا نمک در آب حل شود.