شمارهٔ ۲۲۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف عمیق و اندوهی است که شاعر از جدایی و فقدان محبوب خود احساس می‌کند. او با تصویری از نور رحمت و ایمان، دلتنگی و حسرتی در دل دارد که با هر نگاه، اشک‌هایش بی‌وقفه جاری می‌شود. شاعر همچنین به زخم‌ها و دردهای درونی خود اشاره می‌کند و از ناتوانی در آرامش و خرسندی، حتی در زمان‌هایی که در بستر است، سخن می‌گوید. او به شدت به یاد محبوب خود وابسته است و اعتقاد دارد کوچک‌ترین یادآوری از او، تمام دردها و غم‌ها را تشدید می‌کند. در نهایت، شاعر از اشک و حسرتی سخن می‌گوید که می‌تواند دنیای اطرافش را تحت تاثیر قرار دهد.
دلم را نور رحمت از وداع جان فرو گیردشهادت خانه ام را پرتو ایمان فرو گیرد
هوش مصنوعی: دل من را نور رحمت پر خواهد کرد و با وداع جان، خانهام را روشنایی ایمان فرا خواهد گرفت.
دل پرحسرتی دارم که هر سو چشم بگشایمسرشک حسرتم از دیده تا دامان فرو گیرد
هوش مصنوعی: دل پر از حسرتی دارم که هر جا نگاه میکنم، اشکهای حسرت از چشمهایم سرازیر می‌شود و تا دامنم میرسد.
ز بس ساید به هم در کیش طاقت ناوک آهمخراش سینه ام را سونش پیکان فرو گیرد
هوش مصنوعی: به خاطر آسیبهایی که بر اثر عشق و دلبستگی خوردهام، دیگر توان تحمل درد را ندارم و گویی تیرهای عشق به سینهام نفوذ کرده است.
ز خرسندی مدان گر بی تو بر بستر نهم پهلوسرم را اضطراب از زانوی حرمان فرو گیرد
هوش مصنوعی: اگر از خوشحالیام نپنداری که بیتو بر بستر خواب میروم، بدان که اضطراب از ناامیدی مرا از زانوی درماندهام میگیرد.
در آن ساعت که آهم گرد راه از چهره افشاندجراحت های اهل درد را درمان فرو گیرد
هوش مصنوعی: زمانی که آه من در حال پرتاب شدن است، زخمهای اهل درد بهبود مییابد.
به حسرت می سپارم جان، ببند از گریه چشمم راکه گر اشکی بیفتد دهر را طوفان فرو گیرد
هوش مصنوعی: با حسرت جانم را به تقدیر میسپارم. چشمانم را ببند تا بیشتر از این گریه نکنم، زیرا اگر اشکی بریزد، دنیا را به آشوب میکشاند.
اگر آید بجز یاد تو در خاطر «نظیری » راز دل تا بگذراند صد رهش نسیان فرو گیرد
هوش مصنوعی: اگر غیر از یاد تو در ذهنم چیزی بیاید، «نظیری» این احساس را به راحتی فراموش خواهد کرد.