شمارهٔ ۲۳۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و پیچیده شاعر است. شاعر از گریه و اندوه خود صحبت می‌کند و ارتباط آن را با زیبایی و عشق نشان می‌دهد. او از مجاورت خود با معشوق می‌گوید و اینکه محبت به دلگرمی و نزدیکی می‌آورد. همچنین، شاعر به عشق یعقوب و زلیخا اشاره می‌کند و این که عشق بدون وجود معشوق نمی‌تواند روشنایی بخش باشد.
شاعر خودش را مثل پروانه‌ای توصیف می‌کند که در آتش عشق می‌سوزد و به خطراتی که ممکن است در این مسیر وجود داشته باشد، اشاره می‌کند. او از تهدیدات کلام دیگری (ناصح) نسبت به دلش می‌گوید و اینکه دلش آسیب‌پذیر است.
در نهایت، او بر این نکته تأکید می‌کند که زیبایی و عشق، حتی اگر با درد همراه باشد، ارزشمند است و همچنان به جستجوی زیبایی و عشق ادامه می‌دهد، با این درک که هر گلی ممکن است خاری در خود داشته باشد.
خوشا کز بس هجوم گریه ام در دامن آویزدسر دست نگارینم نگار از گردن آویزد
هوش مصنوعی: خوشا به حال من که از شدت گریههایم، سر دلبر زیبایم به دامنم آویزان شده و او نیز از گردن من آویخته است.
چنان در دست آویزم به دل گرمی و دمسازیکه در هنگام جان بازی به دشمن دشمن آویزد
هوش مصنوعی: آنچنان به گرمی و نزدیکی به دل میسازم که در هنگام مواجهه با خطر، همانطور که دشمن به دشمن نزدیک میشود.
نسازد بوی یوسف دیده یعقوب را روشناگر عشق زلیخایش نه در پیراهن آویزد
هوش مصنوعی: چشم یعقوب نمی‌تواند با بوی یوسف روشن شود، مگر اینکه عشق زلیخا در پیراهنش باشد.
مقیم کوی تو بی روی تو با بلبلی ماندکه صیادش به ماه دی قفس در گلشن آویزد
هوش مصنوعی: کسی که در محل تو زندگی می‌کند و تو را نمیبیند، مانند بلبل است که شکارچی در ماه دی او را در قفسی در باغ hang کرده است.
گرفتم در پر پروانه سوزم درنمی گیردحذر کن زان که ناگه آتشم در روغن آویزد
هوش مصنوعی: من در دامن عشق برای خود پروانه‌ای دارم، اما به خاطر آتش درونم باید مراقب باشم، زیرا ممکن است ناگهان آتشم شعلهور شود و همه چیز را بسوزاند.
دلی دارم به دست طعن ناصح چون کهن دلقیکه در هر بخیه لختی خرقه اش از سوزن آویزد
هوش مصنوعی: من دلی دارم که مانند لباس کهنهای است که بخیههایش آسیبدیده و از هر طرف پاره شده؛ به طوری که نیش و طعنههای نصیحتکنندگان به من آسیب میزند و این دل به خاطر این زخمها عمیقاً آسیب‌پذیر است.
چراغ ما چه زیب و فر دهد محفل سرایی راکه قندیل مه و مهرش فلک از روزن آویزد
هوش مصنوعی: چراغ ما چه زیبایی و نورانی به محفل میبخشد، در حالی که چراغ دلانگیز ماه و آفتاب از آسمان به اینجا میتابد.
ببینی گر جلایی از مه و پروین مشو ایمنبه شکل خوشه گه صیاد دام از خرمن آویزد
هوش مصنوعی: اگر درخشش و زیبایی ماه و ستاره پروین را ببینی، به خود نبال و غافل نشو؛ زیرا ممکن است صیادان در کمین باشند و دانههای خوشه را از دامن خرمن بچینند.
پی درد «نظیری » این همه گفت و شنو دارمگلی می‌چینم از گلشن که خاری در من آویزد
هوش مصنوعی: به خاطر درد و رنج خود، خیلی صحبت کردهام و حالا میخواهم از باغ گل گلی بچینم، هرچند ممکن است خار آن به من صدمه بزند.