شمارهٔ ۲۷۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حسرت و غم موجود در طبیعت و زندگی می‌پردازد. شاعر با اشاره به ناله بلبلان و بی‌وفایی گل‌ها نشان می‌دهد که زیبایی و خوشی‌های زندگی ناپایدار و موقتی هستند. همچنین، با بیان عیش مجلسیان و عواطفی چون زاری بلبلان، ارتباط میان لذت و درد را به تصویر می‌کشد. در نهایت، شاعر به اشاره‌ای به آزادی و آرزوهای ناکام می‌پردازد و تاکید می‌کند که تلاش‌های انسانی همواره با دلتنگی و تلاش بیشتر برای شادی همراه است.
هر روز هست ناله مرغان درازترگلزار بی وفاتر و گل بی نیازتر
هوش مصنوعی: هر روز صدای پرندگان در دل باغ بلندتر میشود، در حالی که گل‌ها بیوفا و گلهای دیگر برای زندگی نیاز کمتری دارند.
پیداست عیش مجلسیان را مدار چیستمی جانگداز و مطرب از آن جانگدازتر
هوش مصنوعی: به روشنی مشخص است که لذت مهمانان در این جلسه به چه چیزی بستگی دارد؛ نوشیدنی شوقآور و نوازندهای که از آن نوشیدنی نیز شوقآورتر است.
دارند بلبلان همه زاری که در چمنشد بی بقاتر آن که برآمد به نازتر
هوش مصنوعی: بلبلان در باغ چون گلی را از دست دادهاند، به شدت میگریند و از آن روز که گل با ناز و لطافت به وجود آمده، غمگینتر شدهاند.
چندان که روز نرگس جادو به خواب رفتشب شد سپهر شوخ تر و دیده بازتر
هوش مصنوعی: هر چه که روز زیبایی گل نرگس به پایان رسید، شب آسمان شادابتر و چشمها بازتر شد.
قانون شکسته مطرب ما را و همچنانضربت ز ضربت دگرش دلنوازتر
هوش مصنوعی: قانون شکنیهای مطرب ما را بیشتر به وجد میآورد و هر ضربهای که به ما میزند، دلنشینتر از ضربه قبلی است.
کی دست ما به دامن آزادگان رسدهر روز هست سرو روان سرفرازتر
هوش مصنوعی: هر روز که میگذرد، بر بزرگی و آزادگی برخی افراد افزوده میشود، اما ما همچنان حسرت بر دامن آنها را داریم و نمیتوانیم به آنها نزدیک شویم.
بر صوت خود مناز «نظیری » که هر که رفتدستان به ذوق تر شد و بستان به سازتر
هوش مصنوعی: به صدای خود مغرور نباش، زیرا هر کسی که از کنار تو میگذرد، خوشتر و لذتبخشتر میشود و از زندگی بیشتر بهره میبرد.