شمارهٔ ۳۳۵
هوش مصنوعی: این متن اشاراتی به بیدادگری و ظلم در جامعه دارد. شاعر به توصیف حالاتی می‌پردازد که در آن رنج و عذاب ملتی به دلیل بی‌تفاوتی و خودخواهی حکام و قدرتمندان نادیده گرفته می‌شود. او به قلب دردناک انسان‌ها و تظاهر به محبت و دوستی اشاره می‌کند، و به این نکته می‌پردازد که در شرایط سخت و ناامیدی، هیچ کس جرات نمی‌کند حقیقت را بگوید یا نصیحتی کند. همچنین تصاویری از زیبایی و محبت نیز به تصویر کشیده می‌شود، اما در نهایت همه چیز به سردی و حقیقت تلخ برمی‌گردد. شاعر بر این باور است که هرچه نیکوست، چه جدید و چه قدیمی، نسبت به زیبایی‌ها باید ارزش قائل شد و از هدر دادن خوبی‌ها پرهیز کرد.
گر جهان کشته بیداد شود برگذرشاز تکبر به سوی خلق نیفتد نظرش
هوش مصنوعی: اگر جهان به خاطر ظلم و ستم نابود شود، او هرگز از جایگاه خود به سمت مردم نگاه نخواهد کرد.
به قفا رو نکند بهر تسلای دلیگرچه یک شهر به فریاد رود بر اثرش
هوش مصنوعی: اگرچه همهی مردم یک شهر به خاطر او ناله و فریاد میکنند، اما او به خاطر آرامش دلش به عقب برنمیگردد.
هرکه را فتنه او برد به یک بار ببردهیچ کس باز نیابد که بگوید خبرش
هوش مصنوعی: هر کسی که گرفتار فتنه و وسوسهای شود، معمولاً در یک لحظه دچار مشکل خواهد شد و هیچ کس نمیتواند به راحتی از حال او باخبر شود یا به او کمک کند.
به سر و مال اسیرانش امان می خواهندکس نگوید که مروت نبود این قدرش
هوش مصنوعی: اسیران از سر و مال خود خواهان امنیت و امان هستند، اما هیچکس نمیگوید که این حداقل انصاف و مروت نیست.
بس که از جنگ و پشیمانی او می ترسندمفت گویان نفروشند نصیحت به زرش
هوش مصنوعی: افرادی که دچار ترس و پشیمانی از جنگ هستند، حتی به خاطر ترس از خراب شدن معامله، حاضر نیستند نصیحت در مورد زرش را به کسی بفروشند.
لؤلوی دیده مردم به خزف نشماردلیک خواهد که بریزند به دامن گهرش
هوش مصنوعی: مردم درخشندگی و زیبایی لؤلؤ چشم خود را با چیزهای بیارزش مقایسه نمیکنند، اما آرزو دارند که زیبایی و ارزش آن را در دامن خود جمع کنند.
هرکه را شهرت سودای زلیخا باشدماه گل پیرهن آرند همه از سفرش
هوش مصنوعی: هر کس که در دلش آرزوی شهرت و زیبایی مانند زلیخا باشد، باید بداند که همه کسانی که به سراغ او میآیند، با زیبایی و جذابیتهای خاصی به دیدنش میآیند.
مژده کام به ما داد دهانش ز اولکس چه داند که همه هیچ بود چون کمرش
هوش مصنوعی: او از ابتدا به ما وعده خوشحالی داد، اما هیچکس نمیداند که تمام این خوشیها مانند کمری است که همه چیز را در خود جمع کرده و در واقع هیچاست.
بخت ما را که مه چارده در ابر بودنکند جز به غلط ناله خروس سحرش
هوش مصنوعی: خوشبختی ما مانند ماهی که پشت ابر پنهان شده، به سختی قابل دسترسی است و تنها با اشتباه درک می‌شود، مانند نالهی خروس در صبح.
آن هما کز نظر همت ما برمی خاستبود با نام تو آموخته کندیم پرش
هوش مصنوعی: آن پرندهای که به خاطر تلاش و اراده ما به آسمان میرفت، با نام تو آموخت و پرواز کرد.
وان تذروی که دم از فرط محبت می زدبود از سرو تو آویخته دادیم سرش
هوش مصنوعی: آن کسی که به خاطر محبت بسیارش همیشه در حال صحبت و ابراز احساسات بود، حالا به خاطر تو، از زیباییهای وجودت آویخته شده و سرش را به تو دادهایم.
هرچه نیکوست نو و کهنه «نظیری » نیکوستخشک سازیم رطب چون نفروشیم ترش
هوش مصنوعی: هر چیزی که خوب و باارزش باشد، چه جدید و چه قدیمی، باید به درستی از آن نگهداری و محافظت کنیم. مانند خرما که وقتی خشک می‌شود، میتوان آن را حفظ کرد و از آن استفاده کرد، ولی اگر آن را نفروشیم، از طعم و تازگی آن بهرهای نخواهیم برد.