شمارهٔ ۳۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از بی‌قراری و نارضایتی خود از وضعیت روحی‌اش سخن می‌گوید. او به یار خود پیامی از دل بی‌تابش می‌فرستد و در عین حال از درد و غم‌هایی که در زندگی‌اش دارد، رنج می‌برد. او احساس می‌کند که در کمال اوج، ولی در عذاب به سر می‌برد و سعی دارد تا به نوعی خود را آرام کند. شاعر با اشاره به تنهایی و جنون در درون خود، به جستجوی آرامش و زیبایی در زندگی اشاره می‌کند. در نهایت، او امیدوار است که روزی خوشحالی و خیر به سراغش بیاید.
شرمسارم از دل بی صبر و بی آرام خویشخود به یار از بی قراری می برم پیغام خویش
هوش مصنوعی: از اینکه دل ناآرام و بیتحمل من مرا به یار میکشاند و از غصههایم خبر میدهد، خجالتزدهام.
در جهان درد و غم فرمان روا بنشسته امدر کمال اوج طالع بر فراز بام خویش
هوش مصنوعی: در این جهان پر از درد و رنج، من حاکم هستم و در اوج خوشبختی و کامیابی، بر روی بام خانهام نشستهام.
خود ز خود ساغر ستانم خود به خود ساقی شوماز کف نوشین لبی هرگز نگیرم جام خویش
هوش مصنوعی: من خودم از خودم میچشم و از دل خودم به حالت شادی و مستی میرسم. هرگز از دهان کسی که لبی شیرین دارد، جام خودم را نمیگیرم.
عود مطرب تر، دم نی سرد، حیران مانده امبر کدامین آتش اندازم کباب خام خویش
هوش مصنوعی: نوازش عود شدت بیشتری دارد و صدای نی چندان گرم نیست. من در این سردرگمی ماندهام که کباب نپختهام را روی کدام آتش بگذارم تا بپزد.
گنج در ویرانه دارم، با پری در خلوتمسایه ای هست از جنون تا من نگردم رام خویش
هوش مصنوعی: من در خرابه ای گنجی دارم و در تنهاییام با یک پری همراه هستم. سایه ای از دیوانگی بر من افتاده و نمیخواهم رام و تسلیم خودم شوم.
شد «نظیری » عاقبت فرخنده از لطف ازلفال نیک صبح همره داشت مزد شام خویش
هوش مصنوعی: نظیری در نهایت به خوشی و سعادت رسید، زیرا از رحمت و نعمتهای ازلی بهرهمند شد و در صبح زندگی خود نشانههای خوب و خوششانسی را همراه داشت، در حالی که پاداش روزهای گذشتهاش را دریافت کرد.