شمارهٔ ۳۵۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حال و روز شاعر می‌پردازد که به خاطر عشق و امید، مشکلات و غم‌های بسیاری را تجربه کرده است. او از درد و افسردگی خود می‌گوید و به کمبود آب و عواطف عمیقش اشاره می‌کند. شاعر احساس می‌کند که از بس غمگین است، دیگر جانی برایش نمانده و از گریه‌هایش تنها آبرویی برایش باقی نمانده است. او می‌خواهد از عشقش صحبت کند و در جستجوی بابی برای ابراز آرزوهایش است، اما در عین حال از وضعیتی که به آن دچار شده است، نگران و ناراحت است. شعر بر تنهایی و ناامیدی روح شاعر تأکید دارد، اما در عین حال امید به عشق و دوستی را نیز بیان می‌کند.
افغان که بعد صد طلب و جستجوی خویشپر خون برم ز چشمهٔ حیوان سبوی خویش
هوش مصنوعی: افغان پس از تلاش بسیار و جستوجوهای فراوان، در حالی که عمیقاً دلبسته و در خونین حال است، به سوی چشمه حیوان، ظرف خود را برمیدارد.
آزرده‌تر ز آبلهٔ خار دیده‌امخونابه ریزم از بن هر تار موی خویش
هوش مصنوعی: من زخمیتر از درد آبله دیدهام و از ریشه هر تار موی خود، اشک و خون میریزم.
از بس که گشته پر ز غم و غصّه هر رگمچون خوشه کرده دانه گره در گلوی خویش
هوش مصنوعی: هرچقدر در زندگی از غم و اندوه پر شدهام، حالت من به شکلی شده که مانند خوشهای از دانهها در گلوی خودم گره خوردهام.
آبم نماند در جگر از بس گریستمدیگر به کار گریه کنم آب روی خویش
هوش مصنوعی: از بس که گریه کردهام، دیگر هیچ آبی در وجودم نمانده است. حالا دیگر نمیتوانم به خاطر خودم بگریم.
می‌سوخت کلک و دفتر اگر داشتی دلماز گفتگوی دوست سر گفتگوی خویش
هوش مصنوعی: اگر تو دل مرا از صحبتهای دوست پر نمیکردی، من ممکن بود به اندوه و رنج خود غمخوار باشم و دل و دفترم را بسوزانم.
دست طمع چو پیش کسان کرده‌ای درازپل بسته‌ای که بگذری از آبروی خویش
هوش مصنوعی: وقتی که دست دراز کردی و از دیگران چیزی خواستی، به نوعی به آبرو و احترام خود آسیب زدی.
در حیرت جمال تو گم بودم ای دریغفرصت نشد که از تو کنم جستجوی خویش
هوش مصنوعی: در شگفتی زیبایی تو غرق بودم و افسوس که فرصتی پیدا نکردم تا خودم را در وجود تو پیدا کنم.
عشق است و صد امید «نظیری» گناه نیستبا او بگوی یک سخن از آرزوی خویش
هوش مصنوعی: عشق و امید زیادی وجود دارد. «نظیری» می‌گوید که صحبت با او درباره آرزوهایت گناهی ندارد.