شمارهٔ ۳۶۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی به معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که باوجود مشکلات و دلشکستگی‌ها، همچنان به عشق او وابسته است. شاعر اشاره می‌کند که زمان‌هایش در حضور معشوق به لحظاتی شاد و شیرین بدل می‌شود و غیر از عشق او، هیچ چیز در زندگی‌اش ارزش ندارد. او همچنین به بار سنگین محبت و منت معشوق اشاره می‌کند که مانند قرضی بر گردنش است. در نهایت، شاعر به خوشی و زیبایی عشق اشاره کرده و آن را با گل و سرو تشبیه می‌کند و به فضل و علم الهی اشاره می‌نماید.
حضور وقت نمی‌یابم و حلاوت فرضدلم به قهر تو رهن است و جان ز لطف تو قرض
هوش مصنوعی: من هیچ وقت نمیتوانم در کنار تو باشم و شیرینی دلخواهم به خاطر قهر تو از بین رفته است و جانم به لطف تو وابسته است.
به هم برآمده از شوخی تو اوقاتمنه سنتم ز تو سنت بود نه فرضم فرض
هوش مصنوعی: از شوخیها و بازیگوشیهای تو، زمانم به هم ریخته است. نه سن من به سن تو مربوط می‌شود، نه انتظارم از تو بر اساس فرضهایم است.
فلک حجاب دعایم نمی شود امابه غمزه حاجت ابرو نمی نماید فرض
هوش مصنوعی: آسمان مانع از دعا کردن من نمیشود، ولی با نگاه پر از نازش، نیازی به برآورده شدن خواستهام احساس نمیکند.
سخن که از دل شوریده بر زبان آیدبه رسم تحفه ملک بر سما برد از ارض
هوش مصنوعی: وقتی احساسات عمیق و پرشور از دل بیرون بیاید، مانند هدیهای گرانبها بر آسمان پرتاب می‌شود و از زمین فراتر میرود.
به شکر نعمت تو برنمی توانم خاستکه تا به گردنم از بار منتت در قرض
هوش مصنوعی: از قدردانی نعمتهای تو برنمیتوانم برخیزم، زیرا که سنگینی بار سپاسگزاریات بر دوشم سنگینی می‌کند.
مثال ما گل خندان و سرو آزادستدرین حدیقه به طولست عیش ما نه به عرض
هوش مصنوعی: ما مانند گلی شاداب و سرو بلندا در این باغ زندگی میکنیم که در آن خوشی و شادی ما به عمق و وسعت بسیاری است و نه به سطح و ظاهر.
به فضل اوست «نظیری » چو مزد کار آخرمعلم ملکوتت به علم کردم فرض
هوش مصنوعی: به لطف و محبت اوست که «نظیری» مانند من، با تلاش و زحمت، به آموزش و دانشی دست یافتهام که در این راه، وظیفهام را به خوبی انجام دادهام.