شمارهٔ ۴۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تصاویری زیبا و احساسی به توصیف جذابیت و تاثیر نگاه معشوق می‌پردازد. او از معشوق می‌خواهد که نگاهش را برگرداند و از زیبایی‌هایش بهره‌مند شود. شاعر به تضاد میان عشق و رسوایی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق او به معشوق، حتی در شرایط سخت و ناامیدکننده، ادامه دارد. همچنین، با اشاره به تغییر فصل‌ها، به ضرورت تغییر و سازگاری در زندگی اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به زلالی و ناپایداری احساسات انسان در مواجهه با مشکلات و ناروایی‌ها می‌پردازد.
دلا رو زان خم ابرو بگردانبدل کردیم قبله رو بگردان
هوش مصنوعی: ای دل، از آن خم ابرو فاصله بگیر، ما قبلهامان را تغییر دادیم.
رخ از هندوی خطش سومناتستمسلمانی رخ از هندو بگردان
هوش مصنوعی: چهرهاش همانند زیباییهای معبد سومنات است که به زیبایی هندیها میماند؛ ای مسلمانی، چهرهات را از هندو بگردان!
نبینم غره آن رو مبارکعنان طره بر یک سو بگردان
هوش مصنوعی: نمیخواهم که خوشحالی و زیبایی آن چهره، مرا فریب دهد؛ آن موهای زیبا را به سوی دیگر برگردان.
بهار حسن عالم بی خزان نیسترخ از اصلاح این جادو بگردان
هوش مصنوعی: بهار زیبایی جهان هرگز بدون پایان نیست، صورت خود را از این جادو دور کن و به اصلاح آن بپرداز.
به هر فصل این جهان طبعی پذیردتو را هم رفت فصلی خو بگردان
هوش مصنوعی: در هر فصل از این دنیا، ویژگیهایی وجود دارد؛ تو هم میتوانی خودت را با هر دورهای سازگار کنی و به تناسب آن تغییر کنی.
ز دست انداز زلف از کار رفتمشکنجی بر خم بازو بگردان
هوش مصنوعی: به خاطر پیچیدگی موهای تو، از کار افتادم و به خاطر لطافت بازویت، به دور آن میچرخم.
به عشقت پارسایی پیشه کردمبه رسواییم در هر کو بگردان
هوش مصنوعی: برای عشق تو خود را پاکدامن میدانم، اما در هر جا که میروم، آبرویم در خطر است.
زلالت تیره گشت از ناروایی«نظیری » آب خود زین جو بگردان
هوش مصنوعی: به خاطر ناحقی که بر من روا داشتهای، آب زلال و پاک من، اکنون تیره و کدر شده است. ای «نظیری»، لطفا آب خود را از این چشمه دور کن.