شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنجی است که از ابتدا بر انسان‌ها تحمیل شده است. شاعر به عشق و وابستگی عمیق اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگران از احساسات و دردهای او بهره‌برداری می‌کنند. در نهایت، او می‌گوید که عشق و درد تو (عشقی که به محبوب دارد) بر دوش او سنگینی می‌کند، و این وضعیت نگران‌کننده و غم‌انگیز است.
شد درد حواله از ازل بر تن ماعشاق کنند وام از خرمن ما
هوش مصنوعی: از آغاز زندگی ما عشق را به ما تحمیل کرده و به ما اجازه نمیدهند از خوشیهایمان بهرهمند شویم.
بر گردن چون تویی گرانی حیفستگر درد تو خون ماست بر گردن ما
هوش مصنوعی: اگر کسی به سنگینی تو بر گردن داشته باشد، خیلی ناراحتکننده است. اگر درد تو ما را به خون اندازد، این بار هم بر دوش ماست.