شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: این ابیات اشاره به محبت عمیق شاعر به معشوق دارد. شاعر بیان می‌کند که نبودن معشوق برای او دردآور است و او تنها مقصودش را معشوق می‌داند. همچنین از حیرت خود درباره زندگی بدون معشوق می‌گوید و وجود او را همچون جواهر در زندگی‌اش می‌بیند که در هر جا باید عرضه شود.
هردم که نه با توام برآید مرضیستمقصود تویی حقیقت من غرضیست
هوش مصنوعی: هر لحظهای که بدون تو هستم، برایم اندوهی بزرگ است. تو هدف و حقیقت هستی و وجودم برای رسیدن به توست.
بس در عجبم که مانده ام بی تو چسانقایم چو به جوهریست هر جا عرضیست
هوش مصنوعی: من در حیرتم که چگونه بدون تو باقی ماندهام، همچنانکه هر جا که عرضی وجود دارد، یک جواهر پنهان است.