شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر این است که تلاش دیگران و تأثیرات زمانه نمی‌تواند به ارزش و اعتبار واقعی شاعر افزوده کند. شاعر خود را همچون گوهر یکتا می‌داند که هیچ آراستگی یا افزایش از سوی دیگران نمی‌تواند به وزن و ارزش او بیفزاید. در واقع، او به اصالت و درون‌مایه خود تأکید می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که ارزش فردی او مستقل از تأثیرات بیرونی است.
از سعی زمانه کار من نفزایددر قرب کس اعتبار من نفزاید
هوش مصنوعی: من در تلاشها و سختیهای زندگی چیزی به دست نمیآورم و هیچ کس هم به احترام من افزوده نمیشود.
من گوهرم آرایش و افزایش کسدر وزن من و عیار من نفزاید
هوش مصنوعی: من مانند یک گوهر هستم و زیبایی و ارزش من هیچکس را نمی‌تواند بیشتر کند؛ هیچکس نمی‌تواند وزن و کیفیت من را افزایش دهد.