شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او به طوفانی اشاره می‌کند که باعث می‌شود سبزه‌اش به آب نرسد و به بی‌ثمری تلاش‌هایش اشاره می‌کند. گرچه از سایه‌ی ابر استفاده می‌کند، عطش او همچنان سوزان است و به این نکته اشاره دارد که هرگز به خواسته‌هایش، که نماد آفتاب است، نخواهد رسید. این شعر به طور کلی حس ناامیدی و دوری از آرزوها را القا می‌کند.
طوفان شد و سبزه ام به آبی نرسدکشتم به ترشح سحابی نرسد
هوش مصنوعی: در میان طوفان، سبزهام به آب نمیرسد و با وجود بارش باران، نتوانستم آن را زنده نگهدارم.
سوزد عطشم اگرچه از سایه ابرهرگز قدمم به آفتابی نرسد
هوش مصنوعی: عطش من اگرچه زیاد است، اما حتی در سایه ابر هم نمیتوانم به جایی برسم که آفتاب بتابد.