شمارهٔ ۱۰۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و اشتیاق عمیق شاعر به معشوق است. شاعر از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که اگر به معشوق نرسد و عشق او را نداشته باشد، مانند پروانه‌ای که به شمع می‌سوزد یا مگسی که به دور شمع می‌گردد، نمی‌خواهد تنها نظاره‌گر باشد. او خواستار وصال و نزدیک شدن به معشوق است و نمی‌خواهد که تنها مهمان احساسات باشد.
آتش خورم و زحمت جانان نشومپروانه شمعم مگس خوان نشوم
هوش مصنوعی: من گرچه در آتش میسوزم و رنج محبوب را تحمل میکنم، اما مانند پروانه‌ای که به شمع میچسبد نمیتوانم خود را مستحق و شایسته عشق او بدانم و تبدیل به مگسی در کنار او نمیشوم.
چون خنده ساقی گزک مستانمجز بر جگر کباب مهمان نشوم
هوش مصنوعی: وقتی خنده ساقی به من میرسد و نشاط مستانهام زنده میشود، هرگز نمیتوانم جز بر دل سوختهام فکر کنم.