شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: این شعر در مورد نفرت از دنیازدگان و درخواست تواضع و افتادگی از خداوند است. شاعر به دنبال پرهیز از کینه‌توزی و خودخواهی است و می‌خواهد که خداوند او را در راه راست هدایت کند. او می‌گوید که در برابر سختی‌ها و دورانی که می‌گذرد، هنوز تسلیم نشده و به ذکر الهی مشغول است. همچنین، شاعر به عشقی آتشین اشاره می‌کند که تنها در دل افراد خاصی می‌تواند جایی پیدا کند و بیان می‌کند که شور و اشتیاق واقعی ناشی از عشق الهی نمی‌تواند در محیط‌های معمولی و راحتی‌ها گنجانده شود. در نهایت، شاعر از خداوند می‌خواهد که در این مسیر دشوار او را یاری کند.
الهی نفرت از ما ده، بنوعی اهل دنیا راکه ره ندهد کسی در دل غبار کینه ما را
هوش مصنوعی: خداوندا، از ما بیزاری و دوری بده، به گونهای که کسی نتواند در دلش جای کینه و دشمنی ما را نگه دارد.
عطا کن مشرب افتادگی، پیش درشتانمتو کز همواری افگندی به پای کوه صحرا را
هوش مصنوعی: به من تواضع و فروتنی عطا کن، زیرا این برتریها و بزرگمنشیها مرا به زمین زده است.
نگردیدیم نرم از آسیای گردش گردونبه پای گردش چشمی بیفگن دانه ما را
هوش مصنوعی: ما به آرامی از چرخش دنیای فانی دور نشدیم، زیرا فقط به چشمی که دانه ما را به زمین میافکند توجه کردیم.
در آن دم کاید از ذکر تو در شورش عجب نبودزبان موج اگر افتد برون از کام، دریا را
هوش مصنوعی: در آن لحظه که نام تو را بر زبان میآورم، هیچ تعجبی نیست که موج زبانم از کامم خارج شود و به دریا بپیوندد.
مگر در وسعت‌آباد خیالت سر کند ورنهنگنجد شور مجنون تو در آغوش صحرا را
هوش مصنوعی: تنها زمانی که خیال تو در فضایی وسیع و آباد قرار بگیرد، می‌تواند شوری را که مجنون تو به وجود میآورد در آغوش طبیعت جا بدهد. وگرنه این شور و هیجان در دل صحرا نمی‌تواند جای بگیرد.
شود شاید می فکر ترا مینا دل واعظبه دست آتش شوقی بده این سنگ خارا را
هوش مصنوعی: شاید در آینده، میخواهم فکر تو را در دل مینا در اختیار واعظ قرار دهم. به او بگو که این سنگ سخت را به آتش شوق بسوزاند.