شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف سیر و سفر روح انسان از دنیای مادی به سمت حقیقت و تجرد می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویری از دشواری‌ها و چالش‌های زندگی، نشان می‌دهد که چگونه مشکلات دنیا و پیری بر ما تاثیر می‌گذارد. او به سختی‌ها و رنج‌هایی که از زندگی مادی نشأت می‌گیرد اشاره می‌کند و در نهایت به تحول روحی و رسیدن به فضایی متعالی اشاره دارد. در این مسیر، انسان از دنیا و موانع آن رها می‌شود و به سوی حقیقت تجرد و نور حرکت می‌کند. این جستجو برای رسیدن به یک مقام بالاتر و فرار از زنجیرهای مادی، نشان‌دهنده‌ی تحقق بخشیدن به آرزوی روحانی است.
ذوق برهنگی عقل از تن گرفت ما رازان خارزار دنیا دامن گرفت ما را
هوش مصنوعی: ذوق بیپوششی و آزادگی عقل ما را از دنیای پر از مشکلات و دغدغهها جدا کرد.
از رهگذار سختی بر سر سفید شد مودر تنگنای این کوه بهمن گرفت ما را
هوش مصنوعی: بر اثر مشکلات و چالشها، موهای ما سفید شده است و در این شرایط سخت مانند کوهی از برف، ما را گرفتار کرده است.
از خار بست دنیا با قوت رمیدنمردانه جسته بودیم این تن گرفت ما را
هوش مصنوعی: در دنیا به خاطر مشکلات و سختی‌ها، مانند خاری که به ما آسیب میزند، ما با شجاعت و قدرت تلاش میکردیم تا از این تن و جسم رهایی یابیم.
زور رمیدن ما از عهده برنیایداز دست خلق آخر مردن گرفت ما را
هوش مصنوعی: ما نمیتوانیم از عهدهی سختی‌ها برآییم و در نهایت، فشار و اذیتهای مردم ما را خسته کرده است.
کاهید پیری اول جوجو ز هستی مااین برق آخر از کف خرمن گرفت ما را
هوش مصنوعی: زمانی که جوان بودیم، زندگی ما پر از انرژی و شادابی بود، اما اکنون که به پیری نزدیک میشویم، آن قدرت و نشاط اولیه را از دست دادهایم و این مانند آخرین تکهای است که از وجود ما گرفته شده است.
ما را به کف چو عیسی دادند راه تجریداین رشته واعظ از کف سوزن گرفت ما را
هوش مصنوعی: ما را مانند عیسی (ع) در واقع به حالتی از خلوص و صفا رساندهاند و این واعظ (محتسب) که به تنگنا و سختی اشاره می‌کند، نتوانسته ما را از این حال بیرون کند.