شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و دردهایی است که از آن ناشی می‌شود. شاعر می‌گوید که هیچ چیز جز وصل با معشوق برایش مهم نیست و تنها دوستش می‌تواند زخم‌های عاطفی‌اش را درمان کند. او به شدت تحت تأثیر احساساتش است و این عشق او را به جنون می‌کشاند. شاعر به سختی‌هایی که از درون خویش رنج می‌برد و همچنین به کم‌توجهی دیگران اشاره می‌کند. در نهایت، او به شدت تحت فشار زبانها و قضاوت‌های مردم قرار دارد و هیچ واعظی نمی‌تواند به او پند و نصیحتی بدهد.
نیست غیر از وصل آبی آتش جوش مرامرهمی جز دوست نبود زخم آغوش مرا
هوش مصنوعی: جز وصال و پیوستگی با کسی که دوستش دارم، هیچ چیز دیگری نمی‌تواند به من آرامش دهد و تسکیندهنده زخم‌های من باشد.
بر سرم سودای جانان، بسکه پا افشرده استباده پرزور نتواند برد هوش مرا
هوش مصنوعی: در ذهنم عشق معشوق جا دارد و اینقدر دل مشغولی دارم که هیچ قدرتی نمی‌تواند حواسم را پرت کند.
شد ز خامی در سر کار هوس عهد شبابتندی این آتش آخر ریخت سر جوش مرا
هوش مصنوعی: به خاطر نادانی و ناپختگیام، در دوران جوانی دچار آرزوها و خواستههای شتابزدهای شدم که در نهایت، آتش این هیجانات، من را به اوج درد و شعف رساند.
در کشاکش از نهاد سخت خویشم سر بسرنیست غیر از خویش باری چون کمان دوش مرا
هوش مصنوعی: در طوفان زندگی و چالشها، همه چیز به سختی مرا آزار میدهد و جز خودم کسی را ندارم. اما امروز مثل کمانی که از فشار کشیده شده به خاطر دلی شاد و بیفکری، احساس سبکی و آزادی میکنم.
بود و نابود مرا از بس به غارت برده دوستمی توان پرسید ازو حرف فراموش مرا
هوش مصنوعی: دوست به حدی مرا تحت تأثیر قرار داده و زندگیام را تحتالشعاع خود قرار داده است که هر چیزی که داشتم از من ربوده. حالا میتوانم از او بپرسم که چرا حرفهای قدیم و فراموش شدهام را به یاد نمیآورد.
می چکد خون از دم تیغ زبانها خلق رانیست واعظ هیچ پند از پنبه به، گوش مرا
هوش مصنوعی: زبانها به مانند تیغی هستند که از آن خون میچکد، و این نشان میدهد که مردم از حرفها و گفتار دیگران آسیب میبینند. واعظان هیچ پندی به من نمیدهند و حرفهایشان برایم مانند نرمی پنبه است که هیچ تاثیری ندارد.