شمارهٔ ۵۳ - واعظ قزوینی

بستیم ز لب، در به رخ آفات زمان راکردیم امان نامه ازین مهر، زبان را

مایل بستم بیش بود ظالم معزولپرزور شود، زه چو بگیرند کمان را

آگاهی عامل، سبب راحت شاه استفریاد سگ، افسانه بود خواب شبان را

از بس بزبان آمد و از دوست نهفتیمشد جوهر آیینه، سخن لوح زبان را

کردم به دل سخت تو اظهار غم خویشبر سنگ زدم پیش تو این راز نهان را

با دیده بینا نتوان از تو گذشتنعکس رخت آیینه کند آب روان را

گردد ز سخن سختی هر مرد نمایانتیر است ترازو، کشش زور کمان را

پیچیده به خود واعظ ما بسکه ز فکرتمشکل که بیابد سخنش راه زبان را