شمارهٔ ۵۸ - واعظ قزوینی

اگر لذت شناس درد سازی جان شیرین راز نعمتهای الوان می شماری اشک خونین را

لب از دندان کبود و، چهره از درد طلب کاهیطلا و لاجوردی نیست زین به خانه دین را

گدایان را به تاج پادشاهی سر فرو نایدچه نسبت آشنایی با سر شوریده بالین را

بهم کی اختلاط شور و شیرین راست می آید؟به شور عشق، نتوان جمع کردن خواب شیرین را

شدی چون پیر، ازین منزل دگر برکنده باید شدکه از پشت خمت زین میکند مرگ اسب چوبین را

به آشوب جهان هر کس که تن در داد، فارغ شدز سیل تندی توسن، چه پروا خانه زین را

گذشتن از بر بدطینتان، بد طینتی آردگذار از شوره زاران، شور سازد آب شیرین را

در اقلیم قناعت، زان سبب تنگی نمی باشدکه بیرون کرده ز آنجا، سازگاری رسم و آیین را

برافتاده است واعظ، از جهان رسم سخن فهمیدلت صحبت چو خواهد،یاد کن یاران پیشین را