شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر جستجوی عشق و نزدیکی به خداوند است. شاعر به انسان‌ها توصیه می‌کند که به دنبال قرب حق بوده و به دلها توجه کنند، زیرا این دلها راهی به درگاه الهی هستند. او اشاره می‌کند که ارتباط با خداوند میتواند ناله‌های بشر را به آسمان برساند و بیان می‌کند که در کنار محبوبش، غم‌های دنیا برایش بی‌اهمیت شده است. او از تنهایی رنج می‌برد ولی دیدن برادران (دوستان) را به عنوان مونس خود قلمداد می‌کند. در نهایت، شاعر به واعظان هشدار می‌دهد که باید به راستی خود توجه کنند و در درگاه خداوند رنگ سجود بزنند.
قرب حق جویی؟ رضا جو باش خلق الله رانیست غیر از طاق دلها راه، آن درگاه را
هوش مصنوعی: اگر به دنبال نزدیکی به خدا هستی، باید راضی بودن از خدا را بیاموزی. مردم در جای دیگر نمیتوانند به صلح و آرامش واقعی دست یابند، تنها راه رسیدن به آن دروازه، دلهای شایسته است.
تا شود آگاه از احوال هر نزدیک و دوربرفراز تخت از آن جا داده ایزد شاه را
هوش مصنوعی: برای اینکه شاه از وضعیت و احوال نزدیکان و دوردستان آگاه شود، خداوند او را بر فراز تخت نشسته است.
میتواند ناله یی دودش رساندن برفلکگر به مه سایی ز حشمت قبه خرگاه را
هوش مصنوعی: اگر بتواند نالهای به آسمان برساند، آنگاه میتواند مانند مه، قبهی باشکوه خرگاه را روشن کند.
با خیال دوست عمری همنشینی کرده استکی غم دنیا بسر گنجد دل آگاه را
هوش مصنوعی: انسانی که همیشه در خیال دوست خود بوده و با آن زندگی کرده، دیگر نمیتواند غم و اندوه دنیا را در دل آگاه و بیدار خود جایی دهد.
گشته راحت رنج تنهایی مرا از جور خلقدیدن اخوان به چشمم کرده یوسف چاه را
هوش مصنوعی: درد تنهایی من به خاطر رفتار بد مردم کم شده است، و اکنون مانند یوسف که در چاه افتاده بود، برادرانم را با چشمم میبینم.
تا به کی واعظ شوی پامال سرکوب خسان؟ساز محراب سجود خویش آن درگاه را
هوش مصنوعی: چرا ادامه میدهی به نصیحت کردن در حالی که مردم ارزش تو را نمیدانند؟ به جای این کار، به پرستش درگاه الهی بپرداز و به عبادت خود اهمیت بده.