شمارهٔ ۶۳
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون توکل، دنیا و اهمیت خاکساری می‌پردازد. شاعر به افراد توصیه می‌کند که از وابستگی به دنیا دوری کنند و به فکر خانه‌ی واقعی خود، که همان آخرت است، باشند. او بر این باور است که humility و خاکساری باعث سربلندی انسان می‌شود و تنها راه رسیدن به عزت، نزدیکی به درگاه الهی است. همچنین، در این شعر به حقارت افرادی که به حرص و طمع دنیوی مشغول‌اند اشاره شده است و در نهایت شاعر به دوری از دلبستگی‌های دنیوی و توجه به نعمت‌های الهی تأکید می‌کند.
در وحشت دو کون بجو آن یگانه رابر روی دل ببند در فکر خانه را
هوش مصنوعی: در شرایط سخت و هولناک، به دنبال آن فرد خاص و بینظیر باش. دل خود را بر او متمرکز کن و به فکر آمدن به خانه و آرامش باش.
چشم از جهان بپوش و، دگر بیش از این مبینچین جبین پست و بلند زمانه را
هوش مصنوعی: چشم خود را از دنیا برگردان و دیگر به تغییرات و فراز و نشیبهای زمان توجه نکن.
خواهی که سرفراز شوی، خاکسار باشراهی جز آستان نبود صدر خانه را
هوش مصنوعی: اگر میخواهی در زندگی موفق و سربلند شوی، باید تواضع و فروتنی را پیشه کنی، چرا که برای رسیدن به عظمت، تنها راه ورود به درگاه افرادی بزرگ و با منزلت است.
پیوسته اهل حرص، ذلیلند در جهانخرمن به خاک تیره نشانده است دانه را
هوش مصنوعی: افرادی که همیشه در پی جمعآوری ثروت و دارایی هستند، در دنیا به ذلت و خاری میافتند، زیرا مانند دانههایی که در خاک تیره پنهان شدهاند، از نظر ارزش و مقام به فراموشی سپرده میشوند.
ای بی خبر شماره نعمت نگاهدارتسبیح کرده اند برای تو دانه را
هوش مصنوعی: ای ناآگاه، نعمت‌های فراوانی که داری را بشمار، زیرا برای تو دانه دانه Blessings تو مثل دانههای تسبیح نگه داشته شدهاند.
دردا که خویش هم نشنیدم، چه سود اگرگفتم بلند این غزل واعظانه را؟
هوش مصنوعی: متأسفانه، حتی اگر نسبت به درد و مشکل خود فریاد بزنیم، اگر کسی خودمان را نشنیده باشد، این فریادها هیچ فایدهای ندارند.