شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان درد و رنجی عمیق می‌پردازد که از زخم‌های درونی ناشی می‌شود. گریه‌های او شدید و خونین است و نشان از ناامیدی و غم در دلش دارد. او بیان می‌کند که هر نفسی که می‌کشد مانند شاهدان عاشق، حسرت و آرزوهای برباد رفته را در دل دارد. در این شرایط، احساس ضعف و ناتوانی در برابر مشکلات و وابستگی‌ها را تجربه می‌کند و به زودی از دست می‌دهد. هر نسیمی که از طرف محبوبش می‌وزد، در او شعله عشق را شعله‌ور می‌کند و ناامیدی‌اش را افزایش می‌دهد. با نزدیک شدن به فنا و نابودی، شاعر به تهیدستی و فقر روحی خود اشاره می‌کند که در این سفر زندگی با آن مواجه شده است.
زخم کاری، می برازد بر دل پردرد ماگریه خونبار میزیبد برنگ زرد ما
هوش مصنوعی: زخم عمیق و دردی که داریم، باعث می‌شود که دلمان به شدت بیتابی کند. اشکهای ما مانند خون بر دل زرد و رنجورمان جاری می‌شود.
هر نفس چون شاهدان با آرزوی خفته استعرض ما را داد بر باد این دل نامرد ما
هوش مصنوعی: هر لحظه مثل شواهدی است که آرزوهایشان در خوابند، و این قلب بیرحم ما، درخواستهای ما را به باد می‌دهد.
همچو گل ما عاجز بند علایق نیستیممیکشد زود از کف شیرازه دامن فرد ما
هوش مصنوعی: ما مانند گلها اسیر وابستگی‌ها نیستیم و بهزودی زندگی ما از هم میپاشد و از دست میرود.
هر نسیمی کآمد از کویش به بادم داد و رفتسرسری نگذشت هرگز صرصری از گرد ما
هوش مصنوعی: هر نسیمی که از کوی او به من رسید، مرا تحت تأثیر قرار داد و بیدقت نگذشت. هیچ وزش بادی از گرد من عبور نکرده است که خیلی سطحی باشد.
راه هستی طی شد و شهر فنا نزدیک گشتزین سفر واعظ تهیدستی است راه آورد ما
هوش مصنوعی: راه زندگی طی شده و به نزدیکی پایان دنیا نزدیک شدهایم. از این سفر، واعظی که تهیدست است، چیزی به ما نیاورده است.