شمارهٔ ۸۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان زیبایی‌ها و عظمت وجود مقدس یک شخصیت الهی می‌پردازد که در نظر مردم باعث شرمندگی و استغفار آن‌ها شده است. در آن اشاره می‌شود که وقتی نور وجود او در عالم می‌تابد، ظلمت و انکارها برطرف می‌شوند. همچنین، با رسیدن به آیین او، دلها به اقرار و تسلیم در می‌آیند. در نهایت، از کرم و رحمت او یاد می‌شود که در میان جمعیت دچار سردرگمی شده‌اند و از گفتار و کردار خود فاصله گرفته‌اند.整体_receiver
ای ز آب روی تو شرمنده استغفارهاپشت بر کوه شفاعت خواهیت کردارها
هوش مصنوعی: چهرهی زیبا و دلنشین تو باعث شرمندگی توبهها است و در کنار کوه عظمت شفاعت تو، اعمال نیک ما به چشم نمیآید.
تا نسیم خلق جانبخش تو در عالم وزیدخاست از دلها غبار ظلمت انکارها
هوش مصنوعی: زمانی که نسیم ملایم و لطیف وجود تو در عالم وزید، غبار تردید و انکار از دلها برطرف شد و آن‌ها تازه شدند.
از پی نظاره آیین شرع انورتبر هم افتادند از دل تا زبان اقرارها
هوش مصنوعی: به دنبال مشاهده و شناخت آیین و شریعت تو، از دل تا زبان، اعترافها و اقرارها در هم آمیخته و متزلزل شدند.
سایه تا از خاکبوس مقدمت، محروم شداز خجالت گشت پنهان در پس دیوارها
هوش مصنوعی: وقتی سایه از برکات تو محروم شد، به خاطر شرم و خجالت، در پس دیوارها پنهان گشت.
از کرم سوی پریشان حالی واعظ نگرتا چه دور افتاده از گفتار او کردارها
هوش مصنوعی: به مهربانی نگاهی به وضعیت پریشان حال واعظ بینداز، تا ببینی که چقدر از عملش به گفتههایش فاصله گرفته است.