شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و دل‌تنگی‌های عاطفی می‌پردازد. شاعر از لب شیرین و معشوقش یاد می‌کند که برطرف‌کننده دردهای دل اوست. او به چهره‌ی زیبای معشوق که خالی نیلی دارد اشاره می‌کند و از شادی و عشق سخن می‌گوید. غصه‌ها و دردهای عشق را با توصیف کوه الوند می‌سنجد و به دیوانگی عشق اشاره می‌کند. او همچنین به تأثیر کلام استادانه و سخن‌وری اشاره می‌کند و به نوعی بیان می‌کند که عشق و احساسات واقعی مهم‌تر از عقل و تفکر سرد هستند.
زان لبم، چاره یک شکر خند استدرد دل را، علاج گلقند است
هوش مصنوعی: از لبهای من، تنها یک لبخند میتواند درد دلهایم را بهبود بخشد و شکر که به عنوان گلقند شناخته میشود، درمانی برای دردهایم است.
خال نیلی، برآن لب شیرینتخم ریحان و، شربت قند است
هوش مصنوعی: نقطه نیلی رنگی بر روی آن لبهای شیرین مانند دانههای ریحان و نوشیدنی شیرین است.
برد دیوانه خوشدلی ز میانغصه ها حصه خردمند است
هوش مصنوعی: شادی و سرخوشی دیوانهای بر غم و اندوه چیره میشود، در حالی که فرد خردمند همواره بخشی از این غصه‌ها را با خود دارد.
هر طرف گریه چشمه چشمه روان استغم عشق تو کوه الوند است
هوش مصنوعی: هر جا را که نگاه میکنی، اشک و اندوه جاری است، اما غم عشق تو همچون کوهی بزرگ و استوار است.
اوست مجنون ز مردم ای عاقلکه به زنجیر فکرها بند است
هوش مصنوعی: آن که در بند زنجیرهای فکر و اندیشهاش است، مجنون است، نه آن دیوانهای که مردم دربارهاش میگویند.
نیست واعظ به از سخن اثریزاده طبع به ز فرزند است
هوش مصنوعی: تأثیر کلام و سخن استاد بیشتر از تأثیر فرزند است، زیرا کلام بیپروای او از دل برخاسته و به سادگی بر دلها مینشیند.