شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع مرگ و زندگی می‌پردازد و از دیدگاه یک پیر، واقعیت‌های زندگی را بررسی می‌کند. شاعر می‌گوید که مرگ از زندگی گوارنده‌تر است و مرگ را به شربتی تلخ تشبیه می‌کند که به جای شکر، در زندگی نوشیده می‌شود.
پیام قاصدی از نزدیک شدن مرگ به انسان است و شاعر می‌خواهد تأکید کند که زندگی به پایان رسیده و مرگ در حال آمدن است. او از نیاز به بیداری و توجه به زندگی صحبت می‌کند و یادآور می‌شود که اطرافیان برای او فاتحه می‌خوانند.
شاعر فقر را به بالایی بلند تشبیه می‌کند و از تلخی‌های زندگی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که با گریه کردن هیچ چیز تغییر نخواهد کرد. در ادامه، شاعر از عشق به عنوان تابش نور و تاج سر نام می‌برد و به ناتوانی عیب‌جویان در درک عمیق واقعیت‌ها اشاره می‌کند.
در کل، شعر نگاهی فلسفی و عمیق به زندگی، مرگ و عشق دارد و تأکید می‌کند که درک عمیق‌تری از عالم نیاز است.
رفت پیری چو ز حد، مرگ گوارنده تر استشربت مرگ درین شیر بجای شکر است
هوش مصنوعی: زمانی که پیری از حد فراتر میرود، مرگ را میتوان به عنوان چیزی راحتتر و لذتبخشتر از زندگی دید. به طوری که مایهای که به جای شکر در زندگیاش مینوشد، شیرینی مرگ است.
میرسد قاصد پیری،ز عصا نامه بکفزندگی رفته، اجل آمده، کاینش خبر است
هوش مصنوعی: پیامآوری پیر میرسد که با عصایش در دست دارد. زندگی سپری شده و مرگ نزدیک است و او این خبر را به من میدهد.
زهر آوازه مرگی، بگشا دیده ز خوابکان شب عمر ترا بانگ خروس سحر است
هوش مصنوعی: زهر آوازه مرگی از خواب بیدار شو، زیرا آن شب، عمر توست و صدای خروس صبح نشانهای از بیداری است.
همدمان فاتحه خوانند برای تو همهدر ره مرگ، عمل با تو همین همسفر است
هوش مصنوعی: دوستان و همراهانت برای تو دعا و فاتحه می‌خوانند، چرا که در مسیر مرگ، فقط اعمال توست که در کنارت خواهد بود.
فقر ایوان بلندیست، برآیی چو برآنپادشاهی و، جهانت همه باغ نظر است
هوش مصنوعی: فقر مانند یک ایوان بزرگ و بلندی است که اگر بتوانی بر آن بایستی، تمام دنیای تو پر از زیبایی و شگفتی خواهد بود.
گریه از تلخی ایام، چو طفلان تا چند؟شیر مادر بودت، گر همه پند پدر است
هوش مصنوعی: به خاطر تلخی‌های زندگی، تا کی باید مثل کودکان گریه کنی؟ اگر شیر مادر برای توست، پس چرا همهچیز را از پند و نصیحت پدر میگیری؟
سپر و جبه و جوشن، ببرت ای ظالمهمه وابسته یک ناوک آه سحر است
هوش مصنوعی: ای ظالم! هرچند که تو زره و سپر و لباس جنگی داری، اما همهی آنها به یک تیر از عشق سحرگاهی وابسته است.
گریه از درد تو ای یار، مرا نور دو چشمآتش عشق تو ای دوست، مرا تاج سر است
هوش مصنوعی: اشکهایم از درد جدایی تو است، عزیزم. عشق تو برای من مانند نوری است که چشمهایم را روشن می‌کند و بهنوعی تاجی بر سرم محسوب می‌شود.
عیب جویان همه چشمند و زبان، گوشی نیستورنه گفتار تو واعظ همه در و گهر است
هوش مصنوعی: هر کسی فقط به عیبها و نقصها نگاه می‌کند و چیزی نمیگوید، اگر گوش شنوایی وجود داشت، کلمات تو میتوانستند به عنوان سخنرانی پندآموز، ارزشمند و گرانبها باشند.