شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع توکل و توانگری درونی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر فردی دچار فقر مالی باشد، اما اگر دلش توانا باشد و به خدا توکل کند، واقعاً غنی است. همچنین، او هشدار می‌دهد که ثروت واقعی در جمع مال نیست، بلکه در توانایی و روحیه انسان‌هاست. در ادامه، به اهمیت ادب و احترام به دیگران اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که زمان لذت‌بردن از زندگی به سرعت می‌گذرد. او به زیبایی‌های چشم دیگران و هنرها اشاره می‌کند و در نهایت با انتقاد از واعظی که عیب‌هایش را بر دیگران می‌زند، تأکید می‌کند که اعمال انسان‌ها در دنیا پیامدهایی دارند.
دل با توکلست، گرم کیسه بی زر استگر دست مفلس است، ولی دل توانگر است
هوش مصنوعی: دل من به توکل خدا گرم است و حتی اگر کیسهام خالی باشد، باز هم احساس فقر نمیکنم؛ چون قلبم غنی و پر از امید است.
باشد توانگری نه همین جمع ملک و مالبر دادن است هرکه توانا، توانگر است
هوش مصنوعی: ثروتمند واقعی کسی است که توانایی و قدرت درونی دارد، نه کسی که فقط مال و زمین را در اختیار دارد. توانگری به معنای داشتن قدرت و مهارت در زندگی است، نه صرفاً جمعآوری داراییها.
پاس ادب بدار، که دندان کودکانکم عمر از گزیدن پستان مادر است
هوش مصنوعی: آداب و احترام را رعایت کن، زیرا دندانهای کودکان کم سن و سال به خاطر مکیدن پستان مادر به وجود آمدهاند.
چون مو سفید گشت، دگر وقت عیش نیستآیینه در کف تو کنون به ز ساغر است
هوش مصنوعی: زمانی که موهایت سفید شدند، دیگر زمان خوشی و شادی نیست. اکنون که آینه در دست توست، بهتر است آن را کنار بگذاری و بیشتر به نوشیدنی بپردازی.
با صد هنر به جامه بود خلق را نظرلیلی نشسته، چشم تو مجنون زیور است
هوش مصنوعی: با هنرهای فراوان، لباس زینتی برای مردم میسازند. لیلی نشسته و چشم تو همچون زیوری برای مجنون است.
واعظ که کرد عیب بتر دامنی مرادامان حشر نیز ز کردار او تراست
هوش مصنوعی: واعظ، تو که عیبهای من را میگویی، بیاد داشته باش که دامانی که در آن به دنیا آمدهام، به خاطر اعمال خود تو نیز تحت تاثیر قرار دارد.