شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره مشکلات و فریب‌های دنیایی است که انسان را از بندگی خدا دور می‌کند. زندگی مادی (جامه دیبا و فرش مخمل) در ظاهر جذاب است، اما در باطن با درد و رنج همراه است. دنیا و آرزوهایش، همچون دام و مکر، ما را از یاد خدا غافل می‌کند. در این میان، یاد خدا و ذکر حق می‌تواند ما را از افکار باطل رها کند، اما بسیاری در این دنیاست که به زینت‌های ظاهری و بی‌قراری‌های ناشی از عشق به دنیا وابسته‌اند. در نهایت، شاعر یادآور می‌شود که اگر کسی بر خود مسلط باشد و در مسیر حق گام بردارد، از همه مشکلات و حوادث زندگی بی‌نیاز خواهد شد.
روزگار جامه دیبا و فرش مخمل استکعبه دل را لباس درد دین مستعمل است
هوش مصنوعی: روزگار مانند پوششی زیبا و نازک است، اما دل انسان به لباس اندوه و مشکلات دین آغشته شده است.
دام مکری زال دنیا را چو حب و جاه نیستطره مرغول این غداره دود مشعل است
هوش مصنوعی: دنیا با فریب و نیرنگ، چیزی شبیه به طعمهای است که بدون عشق و مقام ارزش چندانی ندارد. زیبایی و جذابیت آن همچون شعلهای زودگذر و فریبنده است.
بازدارد راحت دنیا ترا از بندگیاز خدا غافل شدن تعبیر خواب مخمل است
هوش مصنوعی: آسودگی و لذتهای دنیوی نباید تو را از عبادت و بندگی خدا غافل کند، زیرا این غفلت همچون خواب و خیالی ناپایدار است.
ذکر حقشان هم‌عنان فکر باطل می‌رودرشته تسبیح یاران چون نگاه احول است
هوش مصنوعی: ذکر خدا به همراه اندیشههای نادرست پیش میرود و ارتباط دوستان مانند خردهریزهای تسبیح است که وقتی کسی به طرز اشتباهی نگاه کند، به هم میریزد.
بی‌قراری‌های ما، زینت‌فزای حسن اوستگرد سر گشتن کتاب حسن او را جدول است
هوش مصنوعی: ناآرامیهای ما به خاطر زیبایی اوست و هر چقدر که دور او بچرخیم، زیباییهایش به مانند نقشهای برای ما آشکار می‌شود.
پای بر خود چون نهی واعظ، چه باک از حادثاتفارغست از سیل، آن کو بر فراز این تل است
هوش مصنوعی: وقتی که تو از خود کنارهگیری کنی، نگران حوادث نباش، زیرا کسی که بر بالای این تپه ایستاده، از سیلابها و بحرانها در امان است.