شمارهٔ ۱۴۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به تلاش برای خلق آثار زیبا و با سخاوت صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که حتی در لحظه‌های سخت و دردناک، باید خنده را حفظ کرد. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگر در جامعه‌ای ظلم و بی‌عدالتی دیده شود، نباید آن را نادیده گرفت. در پایان، شاعر به این نکته اشاره دارد که امروز در دنیای پرسر و صدا، کلام و نوشتار اهمیت بیشتری یافته است.
با گدا خلق کن، دست سخایی درم استخنده در رو، بدل گریه ابر کرم است
هوش مصنوعی: با افراد فقیر و نیازمند مهربان باش و از بخشندگی خود دریغ نکن. لبخند بر چهرهام است، در حالی که در دل برای کمک به دیگران غم دارم.
نشود صاحب خود را نرساند به جزاظلم را عادل اگر کس نشمارد ستم است
هوش مصنوعی: اگر عادلانه برخورد نکنیم و ظلم را نادیده بگیریم، در حقیقت به ظلم دامن میزنیم و هیچ کس را نمیتوانیم مسئول بدانیم.
محو از صفحه گیتی شده امروز سخنآنکه گه حرف سخن میزند اکنون قلم است
هوش مصنوعی: امروز دیگر اثری از صحبتهای عادی نیست و اکنون آنچه به عنوان سخن مطرح میشود، تنها از طریق قلم بیان میشود.