شمارهٔ ۱۵۳ - واعظ قزوینی

بهار ما، نفس سرد و، چشم گریان استگل سر سبد سینه، داغ جانان است

ز بس که هر طرفم نوگلیست، در چشممبرنگ خواب بهاری، نگه پریشان است

شود ز صحبت احباب، چشم دل روشنچراغ غمکده ما صفای یاران است

مبند بر رخ یاران، در گشاد جبینکلید روزی هر خانه، پای مهمان است

چه غم ز رزق؟ که در هر خرابه بدنیتنوره دهن و، آسیای دندان است

کریم قیمت توفیق جود اگر داندقبول کردن احسان، جزای احسان است!

رهی پی طلب رزق به ز نرمی نیستبرای شیر لب طفل به ز دندان است

هلاک کرد مرا فکر کارهای جهانبدادم آنکه تواند رسید، نسیان است

شفا طلب ز دواها کنند واعظ لیکشفای ما ز دعاهای دردمندان است