شمارهٔ ۱۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و فراق از معشوق می‌پردازد. او با توصیف ابروهای معشوقش، احساس‌اش را نسبت به شب‌های طولانی و بی‌تابی‌اش بیان می‌کند. دل او به یاد معشوق می‌تپد و احساس می‌کند که در زندگی‌اش، بی‌خبری و دوری از معشوق باعث غم و ناامیدی شده است. شاعر اشاره دارد که گرچه ظاهر دنیا همچنان به حالت طبیعی است، اما احساس او درونش بسته و اسیر است. با وجود تمامی این مشکلات، شاعر از واعظ تشکر می‌کند که دلش از تعلقات دنیوی رها شده است. به طور کلی، این شعر بیانگر درد فراق، عشق و رهایی روح از بندهای مادی است.
چون دو ابروی سیاهت که به هم پیوسته استبی‌تو شب‌های درازم همه بر هم بسته است
هوش مصنوعی: چون ابروهای سیاه و پیوستهات را میبینم، بیتو شب‌های طولانیام پر از تیرگی و دلگیری است.
میدود دل پی طفلی، که ز شوخی سخنشتا رسیده است بخاطر، ز زبانم جسته است
هوش مصنوعی: دل من به شوق یک بچهمیدود، چرا که از شوخیهایش کلماتی به یادم مانده که ناخواسته از زبانم خارج شدهاند.
اشک شمعم، که برآن شعله خو تابم نیستمیروم دور شوم، پای گریزم بسته است
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که اشک میریزم، زیرا قادر به تابیدن در این شعله نیستم. به زودی از اینجا دور خواهم شد، اما پایم در اینجا به شدت بسته شده است.
آنچنان رفته زما بیخبر این عمر عزیزکه غباری هم از او بردل ما ننشسته است
هوش مصنوعی: زمانی که عمر گرانبها از ما گذشت و ما بیخبر بودیم، حتی یاد و نشانی از آن در دل ما باقی نمانده است.
چون در خانه آیینه بود درگه خلقمینماید بنظر باز، ولیکن بسته است
هوش مصنوعی: وقتی که در خانه آینه باشد، مردم به آنجا میآیند و خود را میبینند، اما در واقع این آینه در بسته است و نمیتواند به آنها نشان دهد.
مرغ جان در قفس جسم اسیر است، ولیشکر واعظ که دل از دام علایق رسته است
هوش مصنوعی: پرندهٔ روح در قفس بدن گرفتار شده است، اما خوش به حال کسی که دلش از قید و بندهای دنیا آزاد شده است و توانسته از وابستگیها رهایی یابد.