شمارهٔ ۱۷۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس شرم و نقص‌های انسانی اشاره می‌کند و می‌گوید که انسان‌ها باید از خودآگاهی و بندگی خداوند آزاد باشند. او عشق را مهمتر از هر چیز دیگری می‌داند و به زیبایی عشق و محبوب اشاره می‌کند. همچنین، شاعر به روابط عاشقانه و تأثیر آن بر زندگی انسان‌ها اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در این دنیا، هر کسی که عشق را تجربه کرده، در واقع بنده‌ای از آن است.
مرد روشندل، ز نقص خویشتن شرمنده استماه نو از ناتمامی،سر بزیر افگنده است
هوش مصنوعی: مرد روشندل به خاطر نواقص و کمبودهای خود احساس شرمندگی می‌کند و ماه نو به خاطر ناقص بودنش، سرش را پایین انداخته است.
هیچ کافر بسته زنار خود بینی مباداز خود آزاد است هرکس کو خدا را بنده است
هوش مصنوعی: هیچ انسانی که از خدا دور باشد، آزاد نیست و در واقع زنجیرهای خود را به دست خود بسته است. تنها کسی که به خدا تعلق دارد، واقعاً آزاد است.
گفت وگوی عشق را نازم، که چون اندام یارهر لباسی را که میپوشی برو زیبنده است
هوش مصنوعی: گفتوگوی عشق را بسیار دوست دارم، زیرا همانطور که هر لباسی بر تن یار زیباست، هر کلامی در عشق نیز زیبا و دلنشین است.
استخوان ما نمک پرورده لعل لبی استخون ما ای دشمن بیباک، از آن گیرنده است
هوش مصنوعی: استخوان ما تحت تأثیر عشق و زیبایی قرار گرفته و رنگی از زیبایی به خود گرفته است. ای دشمن جسور، خون ما از عشق و شور و شوق منبع میگیرد.
نیست در عالم همین واعظ اسیر عشق توسرو آزاد ترا، هرکس که دیدم بنده است
هوش مصنوعی: در این دنیا، هیچ واعظی همانند تو که در عشق تو گرفتار است، وجود ندارد. هر کسی که من دیدهام، بنده و اسیر عشق تو است.