شمارهٔ ۲۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نقد خیانت و بی‌اعتمادی در روابط انسانی می‌پردازد. او می‌گوید که دزدی از امانت، خیانت است و افرادی که به دیگران یاری نمی‌رسانند، در واقع کور هستند. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که آسیب‌پذیری باعث می‌شود که دیگران نتوانند به ما توهین کنند. او بر این باور است که ارزش‌های واقعی درونی انسان‌هاست و نباید به ظواهر و ثروت‌های مادی اهمیت داد. شاعر از واعظان نیز می‌خواهد که به نادانی خود اعتراف کنند و بفهمند که با حرف‌های تظاهرآمیز نمی‌توان به درک و خرد واقعی رسید.
در چشم شناسای ره و رسم امانتدزدیدن گردن بود از تیغ خیانت
هوش مصنوعی: در چشم کسی که با هوش و آگاه است، خیانت و فریب به این شکل است که انسان به راحتی میتواند با نیرنگی از حقایق و اصولی که باید رعایت کند، دور شود، مانند کسی که از تیغ خیانت، گردن خود را در معرض خطر قرار میدهد.
پوشیده نظر، دیده ور از یاری مردمکور است که دارد ز عصا چشم اعانت
هوش مصنوعی: نگاه پنهان و نادان است کسی که به کمک دیگران نیاز دارد، او مانند فردی است که با عصا راه میرود و نمیتواند خوب ببیند.
یک فایده خواری ما اینکه عزیزاندیگر نتوانند بما داد اهانت
هوش مصنوعی: یک حسن ذلت ما این است که دیگران نتوانند به ما توهین کنند.
چیزی به بها کس ندهد جنس گران راای خصم به ما این همه مفروش متانت
هوش مصنوعی: هیچکس بهایی برای چیزهای با ارزش قائل نیست، پس ای دشمن، اینقدر خودت را ارزانفروشی نکن.
مالت بود از وارث، از آن رو نکنی صرفای خواجه ممسک، به تو ختم است دیانت
هوش مصنوعی: مال تو از سوی وراثت به دست تو رسیده است، بنابراین ای آقایی که دستگیر و دلسردی، نباید آن را در انحصار خود نگهداری. دیانت و درستکاری تو به این وابسته است که به دیگران هم اجازه استفاده از آن را بدهی.
واعظ به نفهمیدگی خویش کن اقراربا لاف فطانت نشود جمع فطانت
هوش مصنوعی: واعظ باید به نادانی خود اعتراف کند؛ چرا که با ادعای دانایی، نمیتواند جمع آوری دانایی و تیزبینی را نشان دهد.