شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات پیچیده انسانی، عشق، افتخار و ناامیدی پرداخته است. شاعر به مشکلات و موانع در رسیدن به عشق و شرافت اشاره می‌کند و بیان می‌کند که دوستی و آشنایی واقعی بدون تلاش و جستجو به دست نمی‌آید. همچنین، به نوعی از حسرت و ناکامی در دستیابی به آرزوها و موانع موجود در این راه اشاره دارد. شاعر در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که غم و مشکلات دنیا همیشه با انسان همراه هستند و برای به دست آوردن خوشبختی، باید با جدیت و تلاش مواجه شد.
میان عشق و ننگ و نام، الفت درنمی‌گیردبه ترک سر، کله را آشنایی سر نمی‌گیرد
هوش مصنوعی: در دل عشق و شرم و نام، هیچ دوستی و نزدیکی وجود ندارد. اگر فردی از خود بگذرد، هیچ دوستی و آشنایی با سرنوشت و تقدیر حاکم نخواهد داشت.
نپوید، بی‌دلیل راست‌رو، راه طلب سالکقلم، آری سراغ ره جز از مسطر نمی‌گیرد
هوش مصنوعی: به هیچ دلیلی در مسیر راست قدم نگذار. برای جستجوی حقیقت، سالک باید تنها از نوشتار و خط مکتوب راه خود را پیدا کند.
بنه ای سرفرازی، پا ز سر ما خاکساران راز خاک ره کسی نقش قدم را برنمی‌گیرد
هوش مصنوعی: تو ای درخت بزرگ و با عظمت، به خاطر اینکه سر به آسمان بلند کردی، پا بر سر ما خاکیها نمیگذاری و کسی نمیتواند رد پای او را از زمین بگیرد.
سر طبعم، بنان این گدایان، چون فرود آید؟که دست همت من تاج از سنجر نمی‌گیرد
هوش مصنوعی: آیا میتوانم به کسی که به من کمک نمیکند، اعتماد کنم؟ چون تلاش من به اندازهای نیست که بتوانم به مقامهای عالی دست یابم.
پذیر ای غم او، کی شود ترا دامن دنیاکه هیزم تا نباشد خشک، آتش درنمی‌گیرد
هوش مصنوعی: ای غم، تو را به آغوش میکشانم، آیا دنیا میتواند برایت فضایی فراهم کند؟ مانند آتش، که تا هیزم خشک نباشد، شعلهور نمیشود.