شمارهٔ ۲۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تأملات عمیقی درباره عشق و غم می‌پردازد. او احساس می‌کند که فکر و جهانش تحت تأثیر غم یار است و اگر بی عشق باشد، از رحمت الهی دور می‌شود. شاعر بیان می‌کند که نمی‌تواند بدون معشوق زنده بماند و حتی وجود عشق را به شعله‌ای تشبیه می‌کند که دورش کرده است. همچنین او اشاره می‌کند که سفری در عشق وجود ندارد و آسایش را نمی‌توان در جدایی و سفر یافت. در پایان، شاعر به جوانی و پیری اشاره می‌کند و می‌گوید که ممکن است روزی پیری از جوانی مستی بخواهد.
میرود فکر جهانم، که ز کار اندازدمگر این بار ز دوشم غم یار اندازد
هوش مصنوعی: فکر و خیال دنیا از ذهنم دور می‌شود، شاید این بار غم و اندوه محبوبم بر دوشم بیفتد و مرا از کار و تلاش بازدارد.
دل که بی عشق شد، از رحمت حق دور شودمرده را موجه دریا، بکنار اندازد
هوش مصنوعی: دل که بدون عشق باشد، از رحمت خدا دور می‌شود. مانند مردهای که در دریا غرق شده، به کناری افکنده می‌شود.
نتوانم نفسی زنده بمانم بی اواگر آن شعله بدورم چو شرار اندازد
هوش مصنوعی: من نمیتوانم بدون او زنده بمانم، اگر آن شعله از دور بر من بتابد و آتش به جانم بیندازد.
کار خورشید جهانتاب کند با شبنمبر سر آن سایه که نخل قد یار اندازد
هوش مصنوعی: خورشید با نورش باعث روشنی و زندگی می‌شود و حتی با وجود شبنم، بر روی سایه درختانی که قد بلند یار را نشان میدهند، تاثیر گذار است.
نیست آسایش تن، در سفر رفتن دلعشق را قافله یی نیست که بار اندازد
هوش مصنوعی: آسایش جسم در هنگام سفر و دوری از وطن وجود ندارد، زیرا دل به عشق مشغول است و نه کاروانی برای باربری عشق وجود دارد.
دل سیه مست جوانی شده واعظ، شایدصبح پیریش ازین می بخمار اندازد!
هوش مصنوعی: دل تیره و خستهٔ او از چشیدن شادی جوانی و خوشی، شاید روزی در دوران پیریاش از این شراب مستکننده بهرهمند شود!