شمارهٔ ۲۹۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تأمل درونی و تجربیات خود می‌پردازد. او به تغییر احوالات و حالت‌هایش اشاره می‌کند و می‌گوید که با دم خود و سکوتش، به عمق احساساتش نزدیک‌تر شده است. احساساتی چون گریه و اشتیاق را بیان می‌کند و اشاره می‌کند که هرچه بیشتر در دل خود فرو می‌رود، به حقیقتی عمیق‌تر دست پیدا می‌کند. در ادامه، با تمثیل‌هایی از قید و بندهای زندگی و دنیای مادی، به این موضوع می‌پردازد که چگونه انسان‌ها به واسطه وابستگی‌های خود در بند هستند و نمی‌توانند آزادانه زندگی کنند. شاعر به نوعی دچار تعارض بین وجود مادی و روحانی‌اش است و از احساس گرفتاری در قید زندگی‌اش گلایه می‌کند.
به خود دم تا فرو بردم، سخن شدبه دل تا گریه دزدیدم، چمن شد
هوش مصنوعی: وقتی تصمیم گرفتم که با خودم خلوت کنم و به درون خودم سر بزنم، احساساتم به قدری عمیق شد که به گریه افتادم و در این دلشکستگی، زیبایی و تازگی زندگی برایم نمایان شد.
ز ترک کام، گردد کام حاصلز خاموشی توان صاحب سخن شد
هوش مصنوعی: از ترک لذت و خواسته، میتوان به خواستهای رسید. اگر ساکت باشی، میتوانی به عنوان یک صاحب نظر در گفتگوها به حساب آیی.
ز پس آیینه سانم آشنا روبهر خلوت که رفتم، انجمن شد
هوش مصنوعی: بعد از اینکه به آینه نگاه میکنم، از طرفی آشنا به نظر میآید. وقتی به خلوت میروم، انگار جمعی برقرار میشود.
در صد حرف، برمن بسته گردیدخموشی تا مرا قفل دهن شد
هوش مصنوعی: در صدها حرف و کلام، سکوت بر من حاکم شد، تا جایی که زبانم به قفل درآمد و نتوانستم صحبت کنم.
ترقی، از سفر، در گردباد استتنزل کار گرداب از وطن شد
هوش مصنوعی: پیشرفت در سفر به دست میآید و در عینی که ممکن است در گردابهای زندگی دچار نقصان شویم، همواره وابستگی به وطن و محیط خود میتواند مانع افت و تنزل باشد.
چنان واعظ اسیر قید هستی استکه نتواند دمی از خویشتن شد
هوش مصنوعی: واعظی که به شدت در بند زندگی و دنیای مادی گرفتار شده، نمیتواند حتی لحظهای از وابستگی‌های خود فاصله بگیرد و به آزادی فکر کند.