شمارهٔ ۳۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس ضعف و فقر خود ناله می‌کند و می‌گوید این ضعف باعث می‌شود که نیازهایش بیشتر ملموس باشد. او به این نکته اشاره دارد که هر چه در غم و غربت بیشتر بمانیم، ارزش هنر و افراد هنرمند بیشتر آشکار می‌شود. همچنین، حرص و طمع انسان‌ها به مانند طلا و نقره افزایش می‌یابد، ولی با وجود ثروت، دل انسان‌ها گدا و خالی‌تر می‌شود. در نهایت، شاعر به تضادهای انسانی و تأثیرات منفی طمع و فقر بر روح و هنر اشاره دارد.
از ضعیفی، ناله‌ام حاجت‌رواتر می‌شودرشته در رشتن ز باریکی رساتر می‌شود
هوش مصنوعی: در هنگام ضعف و ناتوانی، دلنالهام بیشتر مورد توجه و درخواست قرار میگیرد و مانند نخی که به تدریج از باریکی خود محکمتر می‌شود، من نیز در این شرایط قویتر میشوم.
در غریبی می‌فزاید قیمت اهل هنرکز سفر پیوسته کالا پربهاتر می‌شود
هوش مصنوعی: در دنیای غریبی، ارزش هنرمندان بیشتر می‌شود، زیرا سفر مداوم سبب می‌شود که کالاها و آثار هنری ارزش بالاتری پیدا کنند.
حرص می‌بالد به خود، چون سیم و زر گردد فزونکف غنی هرچند گردد، دل گداتر می‌شود
هوش مصنوعی: حرص و طمع انسان باعث می‌شود که او به خود مغرور شود، گویی که ثروت و دارایی او زیاد شده است. اما هرچه غنیتر شود، دلش همچنان فقیر و نیازمند باقی میماند.