شمارهٔ ۳۷۵
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به موضوع مرگ، یادبود و ارزش‌های زندگی می‌پردازد. شاعر با وحشت و شوق به رحمت الهی از نزدیک شدن به مرگ سخن می‌گوید و آن را مشابه روزه‌داری در غروب می‌داند. او به زیبایی و در عین حال دردناکی یاد می‌کند که انسان‌ها در زندگی به دام احساسات و تعلقات گرفتار می‌آیند و در نهایت، مرگ حقیقتی است که همه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. همچنین اشاره‌ای به این دارد که عقل انسانی از ناپایداری زندگی خبر دارد و در نهایت، یاد آوری می‌کند که اگر کسی امروز او را فراموش کند، در آینده به یادش خواهد افتاد. شاعر به نوعی تحذیر و یادآوری درباره ارزش زندگی و یاد انسان‌ها در زمان مرگ پرداخته است.
با چنان وحشت ز شوق رحمت آمرزگارروز مرگم هست چون شام غریب روزه دار
هوش مصنوعی: در روز مرگم، به شدت از شوق رحمت و آمرزش خداوند وحشت دارم، درست مانند کسی که در شب غریب، روزهدار است و منتظر افطار.
خوش گرفتار طلسمات علایق گشته ییدر شکست آن ترا لوحیست هر سنگ مزار
هوش مصنوعی: تو در دام عشق و احساسات گرفتار شدهای، و برای رهایی از این وضعیت، سنگ مزار تو به نوعی مثل یک لوحی است که به یادآوری از این شکست تبدیل شده است.
مرد در پیری ز اندک سختیی یابد شکستزآب و رنگ افتد نگین، وقتی که گردد نامدار
هوش مصنوعی: مرد در دوران پیری از اندکی مشکلات و دشواریها احساس ناامیدی می‌کند. مانند این است که نگین جواهر در اثر گذر زمان و فشار، رنگ و زیبایی خود را از دست می‌دهد، حتی اگر در اوج شهرت باشد.
عقل اگر قاضی است، بر بی اعتباریهای عمرمحضری پر مهر باشد، صفحه هر لاله زار
هوش مصنوعی: اگر عقل قاضی است، باید به کتمانهای زندگیام توجه کند و بر نامعتبر بودن آنها مهر تأیید بگذارد. هر صفحهای از گلزار زندگیام حکایت از این موضوع دارد.
همچو حلوائی که بهر مرده سامان میکنندهست شیرین کاری از دل مردگانم ناگوار
هوش مصنوعی: همچو حلوائی که برای مرده آماده میکنند، کارهای شیرینی که از دل زندگان انجام میدهم، برایم ناخوشایند است.
گر ز بیقدری، کسی امروز ما یاد نکردیاد ما بسیار خواهد کرد واعظ روزگار!
هوش مصنوعی: اگر امروز به خاطر بیارزشی ما کسی یاد نکند، در آینده، واعظ زمان به یاد ما خواهد افتاد.