شمارهٔ ۴۲۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت یک معشوق است که شباهت به گل‌ها و طبیعت دارد. شاعر از دوری و غم ناشی از این جدایی سخن می‌گوید و به احساساتی چون عشق و حسادت اشاره می‌کند. او با غیرت، احساساتی عمیق را تجربه می‌کند و می‌بیند که این معشوق چقدر بر دلش تأثیر میگذارد. در نهایت، شاعر از واعظ می‌خواهد که به این معشوق سخت نگیرد و از خشونت خود دوری کند، زیرا ممکن است این رفتارها باعث آزار بیشتر شود.
خرامان چون رود بیرون ز گلشن سرو دلجویشنگاه گریه آلودی بود هر شاخ تر، سویش
هوش مصنوعی: دخترکی با زیبایی خاص و ظرافتی همچون نرگس، به آرامی از باغ گل خارج میشود. در چهرهاش غم و اندوهی دیده میشود که هر شاخه با او ارتباطی عاطفی دارد و به سوی او مینگرد.
بچشم غیرت از دنبال او، وقت خرامیدنکم از تار نگاهی نیست، هر مویی ز گیسویش
هوش مصنوعی: چشمان غیرت من همیشه به دنبال اوست، وقتی که او با ناز و زیبایی راه میرود، هر یک از موهایش به اندازه یک تار نگاه ارزشمند است.
قدح مینوشد آن وحشی غزال و، من ازین داغمکه رنگ نشأه می میگذارد روی بر رویش
هوش مصنوعی: غزال وحشی در حال نوشیدن می است و من به خاطر داغی که در دلم دارم، از دیدن رنگ و نشانههای آن می، احساس درد میکنم.
چه سان با غیر بینم، همنشینش، من که از غیرتکنم فریاد تا خیزد قیامت از سر کویش
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم غیر او را ببینم و با او همنشین شوم؟ من که از شدت غیرت و عشق به او فریاد میزنم تا آنجا که قیامت از سر کوی او برپا شود.
مکن آزرده از خود واعظ آن شوخ جفا جو رامبادا غیر خشمی واکشد از تندی خویش
هوش مصنوعی: از خود ناراحت نباش، ای واعظ، که آن دلبر بازیگوشی که مشکلاتی ایجاد می‌کند، مبادا کسی بهواسطه خشم تندخویی تو رنجیده خاطر شود.