شمارهٔ ۴۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به نقد حالت‌های تصنعی انسان و دغدغه‌های دنیوی می‌پردازد. شاعر به انسانی اشاره می‌کند که در تعرض به خود، شرم و حیا را فراموش کرده و به ظاهر مهم شده است. او به بی‌فایده بودن مال و علیه تحصیلات و تصوف دروغین اشاره می‌کند که فقط در قالب ادعا باقی مانده است. در نهایت، شاعر از بی‌معنایی تکلف‌ها و زحماتی که به بار می‌آورند سخن می‌گوید که جز برای رضایت خاطر خود، فایده‌ای ندارند.
انسان چه بود شرم و، درین نیست تکلفرویی که در آن آب حیا نیست بر آن تف!
هوش مصنوعی: انسان چقدر باید خجالت بکشد، وقتی که در چنین وضعیتی به ظاهر خود توجه می‌کند، در حالی که در آن هیچ نشانهای از حیا وجود ندارد.
از مال جهان، خواجه بیچاره چه دارددر دست تصرف بجز از نام تصرف؟!
هوش مصنوعی: خواستار تصرف در اموال دنیا، ولی در واقعیت، خواجه بیچاره تنها یک نام دارد و جز آن هیچ چیز دیگری در اختیارش نیست.
پیران زمان جمله مرید خور و خوابندجز دعویشان نیست در انبان تصوف
هوش مصنوعی: پیران و بزرگترهای زمان، همه در حال خواب و بیخبری هستند و تنها چیزی که از آنها باقی مانده، ادعاهای پوچ در مورد تصوف است.
ز اسباب تکلف بمیان خواجه چه آردبه زین که نیارد به میان پای تکلف؟!
هوش مصنوعی: از وسایل و ابزارهایی که باعث سختی و زحمت میشود، خواجه چه چیزی به میان میآورد؟ آیا بهتر نیست که هیچ چیزی به پای این سختی و زحمت نیاورد؟