شمارهٔ ۵۶۳
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و فراق و همچنین به عواطف انسانی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که عشق واقعی به شهادت و فداکاری می‌انجامد و عاشقان حاضرند جان خود را به خاطر عشق فدای کنند. او از شرایط زندگی و عادت‌های دنیایی انتقاد می‌کند و می‌گوید که اگر در شهر عشق باشیم، نباید به عادات و رسوم دنیا توجه کنیم. همچنین اشاره دارد که در این دوره زمانه، بزرگان تنها به جوانان ارادت دارند و از آنان انتظار خاصی نمی‌رود. در پایان، شاعر با اشاره به واعظان و طلب بیش از حد آن‌ها از دنیا، تأکید می‌کند که شکرگذاری از نعمت‌ها مهم‌تر از طلب زیاد است.
نگذاشت جان غم تو برای شهادتیدارند عاشقان عوض جان، ارادتی
هوش مصنوعی: غم تو اجازه نمیدهد که جان عاشقان به مقام شهادت برسد. آن‌ها جان خود را فدای ارادت و محبتشان میکنند.
آنجا که آفتاب رخت پرتو افگندبا سایه همای، نباشد سعادتی
هوش مصنوعی: در جایی که نور خورشید به زیبایی درخشان است و سایه پرندهای بزرگ و باشکوه در آنجا است، خوشبختی وجود ندارد.
آیی مگر بتهنیت ما، و گر نه نیستبیماری هوای غمت را عیادتی
هوش مصنوعی: سلامتی ما جاودانه خواهد بود، مگر اینکه دلتنگی تو به ما برکت دهد، وگرنه هیچ کس نیازی به عیادت از بیماری ناشی از عشق تو ندارد.
دعوی کند چو تیغ تو با آب زندگیدارند کشتگان غمت هم شهادتی
هوش مصنوعی: تیغ تو به مانند آب زندگی، مدعی است. کشتهشدگان غم تو نیز گواهی بر این میدهند که به شهادت رسیدهاند.
در بند رسم و عادت دنیا نبودن استدر شهر عشق باشد اگر رسم و عادتی
هوش مصنوعی: در زندگی معمولی و روزمره، پیروی از رسوم و عادات متعارف اهمیت دارد، اما در دنیای عشق، اگر عشق واقعی در میان باشد، میتوان از این رسوم و عادات کنار گذاشت و به شرایط و احساسات جدیدی روی آورد.
حالی ندیده ایم ز پیران این زمانجز اینکه هستشان بجوانان ارادتی
هوش مصنوعی: ما در این دوران از بزرگترها چیزی جز این ندیدهایم که فقط نسبت به جوانان، احساس ارادت و محبت دارند.
واعظ اگر زیاده طلب باشی از جهانشکر است شکر نعمت از حد زیادتی!
هوش مصنوعی: اگر واعظ بیش از حد نیاز طلب کند، در حقیقت شکر نعمت‌ها را نمیتواند به درستی ادا کند و این خواستههای زیادش از حد معمول خارج میشود.