شمارهٔ ۵۷۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر درباره تمایل به تنهایی و آرامش می‌گوید و از غم و غصه‌های زندگی شکایت می‌کند. او احساس می‌کند در این دنیای پر از درد، کسی برای حمایت و همدردی وجود ندارد و تنها صدای خود و اشک‌هایش را دارد. شاعر به عشق و زیبایی‌های آن اشاره می‌کند و در عین حال می‌گوید که عشق واقعی به چیزهای مادی نیازی ندارد. او همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که انسان‌ها در خوبی‌ها به یکدیگر برتری ندارند، اما در بدی‌ها همیشه بدتر از خود را می‌بینند. در نهایت، اشاره به آرامش عاشقان در عشق و بی‌نیازی آن‌ها از نگرانی‌های دنیایی می‌کند.
گوشه‌ای می‌خواهم و، چشم به خوان دل تریخلوتی می‌جویم و، فریاد زنگ از دل بری
هوش مصنوعی: من به دنبال جایی دنج و آرام هستم، جایی که در آن بتوانم به احساسات و دلتنگیهایم گوش بسپارم و از هیاهوی زندگی فاصله بگیرم. می‌خواهم سکوت و تنهایی را تجربه کنم و از زنگ و صداهایی که ذهنم را مشغول می‌کند، رهایی یابم.
نیست در غمخانه گیتی، پرستاری مراغیر آه پیش خود برپا و اشک خود سری
هوش مصنوعی: در جهان پر از غم، هیچ پرستاری ندارم جز اینکه خودم با آه و اشکهای خود در کنارم باشم.
عشقبازان را بجز چشم سفید و، رنگ زردنیست در بازار سودای غمت، سیم و زری
هوش مصنوعی: در بازار عشق، جز چشمان روشن و رنگ زرد، چیزی برای عاشقان وجود ندارد و همه چیز به عشق تو وابسته است.
همچو امید زیاد خویش و چون لطف کمتبی تو درد فربهی داریم و، صبر لاغری
هوش مصنوعی: ما در انتظار امیدهای زیاد خود هستیم و به خاطر کمبود لطفت، دردی سنگین داریم و تحمل این درد ما را لاغر کرده است.
در نکویی گرچه نبود هیچکس از ما بتردر بدی اما نمی بینیم از خود بهتری
هوش مصنوعی: هرچند در کارهای خوب، کسی از ما بهتر نیست، اما در کارهای بد، هیچکس نمیتواند به بدی ما برسد.
گر کنی گفت و شنید مردم دنیا هوسفکر کن اول زبان لالی و، گوش کری!
هوش مصنوعی: اگر با مردم دنیا صحبت کنی و آن‌ها را بشنوی، باید به این فکر کنی که ابتدا زبان آدمی خاموش است و گوشش نمیشنود!
کی توان کردن گران قدر خود از باد غرور؟!مشک را از باد در دریا نباشد لنگری!
هوش مصنوعی: چه کسی میتواند به خاطر خودبزرگ بینی، ارزش واقعی خود را نادیده بگیرد؟! مشک را نمیتوان با باد در دریا نگه داشت.
عاشقان آسوده اند از فکر سامان معاشهست درد عشق واعظ، درد بی‌درد سری
هوش مصنوعی: عاشقان از نگرانی برای تأمین نیازهای زندگی رها هستند، زیرا آن‌ها تنها با احساس عشق و درد عشق آشنا هستند و درد و رنجی که دیگران در مورد زندگی میکشند برای آن‌ها معنایی ندارد.