شمارهٔ ۵۹۲ - واعظ قزوینی

نماز عاشقان باشد، همه مستی و بیهوشیحضورش غیبت از خود، ذکر از عالم فراموشی

قیام: استادگی از جان، قعود: افتادگی از پا؛اذان: فریاد از دست خود و، تعقیب: خاموشی!

مکانش آنکه، گنجایی در آن نبود غرضها رالباسش اینکه، طاعت را فزون از عیب خود پوشی

میان واکردنش باشد، بامر حق کمر بستنردای آن بود، در راه جانان خانه بر دوشی

طریق بندگی، ز آن صعب تر باشد که پندارینه آن کار تن تنهاست، میباید بجان کوشی

ز پشت و روی هر آیینه ام، روشن شد این معنیکه نگشاید بدانسو دیده، تا زین سو نمی پوشی

نهان گفتن بهم حرف محبت را، به آن ماندکه کس خواهد که فریادی کند، اما به سر گوشی

سخن بیگانه باشد، در میان اهل دل، واعظبهر جا هوش باشد گوش، فریاد است خاموشی