شمارهٔ ۵۹۶
هوش مصنوعی: این شعر به نقد زندگی دنیوی و superficiality آن می‌پردازد. شاعر از تلاش‌های بیهوده برای به دست آوردن مال و مقام و همچنین تأخیر در انجام امور دینی مانند حج صحبت می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که زندگی گذراست و آرزوها به واقعیت نمی‌پیوندند، بنابراین ادامه دادن به درشتی‌ها و عدم پذیرش حقیقت چه فایده‌ای دارد. او به فردی که در جستجوی جاه و مقام است هشدار می‌دهد که این رفتارها در نهایت بی‌نتیجه هستند و باید به طریقی عمیق‌تر و واقعی‌تر به زندگی نگاه کرد. در نهایت، شاعر از تکرار رفتارهای بی‌حاصل و بی‌معنی انتقاد می‌کند و خواهان بیداری از خواب غفلت است.
از برای مال، گشتن کوه صحرا تا به کی؟!در ره دین، پا فگندن بر سر پا تا به کی؟!
هوش مصنوعی: نمیدانم تا چه زمانی باید برای پول و ثروت از کوهها و دشتها بگذریم؟ و تا چه مدت باید در مسیر دین بر جای خود بایستیم و صبر کنیم؟
از برای اینکه گیری در عوض کامی از اوخویشتن را این قدر دادن به دنیا تا به کی؟!
هوش مصنوعی: این بیت بیانگر این است که چرا باید برای دستیابی به خواستهها و لذتهای دنیوی، این قدر از خودمان و ارزشهایمان را فدای دنیا کنیم؟!
می‌گذارم حج واجب، سال دیگر تا به چند؟!می‌دهم مال خدا، امروز و فردا تا به کی؟!
هوش مصنوعی: من امسال حج را به تعویق میاندازم و نمیدانم سال آینده چقدر فرصت دارم. مال خدا را امروز و فردا می‌دهم، اما این وضعیت تا کی ادامه دارد؟
گشتن از بالانشینی زیر دست نفس خویشگفتن صد حرف بی‌جا، بر سر جا تا به کی؟!
هوش مصنوعی: انسانی که در مقام بالا نشسته و به خواستههای نفس خود گوش می‌دهد، چه زمانی میخواهد از گفتن حرفهای بیمعنا و نادرست دست بردارد؟
در فریب جاهلی چند، ای ریاضت کش مدامخویش را در شیشه کردن همچو صهبا تا به کی؟!
هوش مصنوعی: ای کسی که همیشه در تلاش و زحمت هستی، تا کی میخواهی خودت را در زندان ظاهری و فریبهای دنیوی نگهداری؟ باید بپذیری که این کار به کجا میانجامد؟
آب عمر از سرگذشت و، کاخ تن از پا فتاد!آرزوها در نمی‌آیند از پا تا به کی؟!
هوش مصنوعی: زندگی به سرعت در حال گذر است و بدن انسان در حال پیر شدن و سقوط است. آرزوها و خواستهها نیز به واقعیت نمی‌پیوندند. تا چه زمانی باید منتظر بمانیم؟
این قدر گردن‌کشی از گفتهٔ حق تا به چند؟!اینچنین فرمان‌پذیری پیش دنیا تا به کی؟!
هوش مصنوعی: چقدر باید به نادیده گرفتن حقیقت ادامه دهیم؟ تا چه زمانی باید به خواستههای دنیای مادی تن بدهیم؟
خویشتن را از درشتی‌ها سراسر ساختنپایمان هرکسی چون سنگ سودا تا به کی؟!
هوش مصنوعی: انسان نباید تمام وجود خود را پر از خشونت و درشتی کند، چرا که هر کسی مانند سنگی سخت و بیروح میشود. تا کی باید اینگونه زندگی کرد؟
بردن از گردن‌کشی هر لحظه خود را بر فلکخویش را انداختن از طاق دل‌ها تا به کی؟!
هوش مصنوعی: باید از فشار و زورگویی دست برداریم و دیگر خودمان را با بار سنگین مشکلات غمگین نکنیم. تا چه زمانی میخواهیم دلهایمان را تحت فشار قرار دهیم؟
خشک کردن کشت طاعت را ز بس بی‌حاصلیدادن آب زندگی را سر به صحرا تا به کی؟!
هوش مصنوعی: کاشت و پرورش اطاعت را به خاطر بیثمر بودن آن، بیدلیل خشک میکنیم. چرا باید آب حیات را به بیابان بریزیم؟ تا کی ادامه دهیم؟
استخوان واعظ از سنگ جفا شد توتیابودن ای دل همچنان چون سنگ خارا تا به کی؟!
هوش مصنوعی: سخنان واعظ به قدری سخت و بیرحم شده که مثل سنگ خالی از احساس است. ای دل، چرا باید همچنان مثل سنگ خارا بیاحساس و بدون تغییر بمانی؟ تا کی قرار است این وضعیت ادامه داشته باشد؟