شمارهٔ ۵۹۸
هوش مصنوعی: این شعر در مورد تنهایی و کمال بندگی است. شاعر به توصیف احساسات خود می‌پردازد و می‌گوید که در میان دوستان، تنها چیزی که احساس می‌کند، تنهایی است. او به گمنامی و سرنوشت دانه‌ای که در خاک پوسیده می‌شود، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که تنها کسی که از او خبر دارد، خود اوست. از طرفی، او به واقعیت زندگی اشاره می‌کند که زیر تیغ زندگی ممکن است مشکلات زیادی وجود داشته باشد و انسان‌ها فقط به ظواهر می‌پردازند.
شاعر معتقد است که در این دنیا، حقه‌بازی و ریا فرهنگی شایع است و بیشتر مردم به دنبال لذت‌های زودگذر هستند. او نه تنها از پوچی دنیا صحبت می‌کند، بلکه به دوگانه‌گی روابط انسانی نیز اشاره دارد و می‌گوید که این آشنایی‌ها پایدار نیستند.
او همچنین به زهد و خشکی خود اشاره می‌کند و از تهی بودن دل خسیسان گله می‌کند و در نهایت به این نکته می‌رسد که ارزش تنهایی و خلوت در نهایت به رشد و ارزندگی فرد می‌انجامد. در کل، این شاعر به‌نوعی نقد اجتماعی می‌زند و توجه به عمق احساسات انسانی را مورد تاکید قرار می‌دهد.
در میان دوستان، با این کمال بندگیغیر تنهایی نداریم از کسی شرمندگی
هوش مصنوعی: در جمع دوستان، به خاطر خدمت و محبت خود، هیچ حس تنهایی نمیکنیم و هیچ دلیلی برای شرمندگی از کسی نداریم.
دانه‌سان در خاک گمنامی اگر پوسیده‌امبرنمی‌دارد کس از خاکم، به جز افگندگی
هوش مصنوعی: اگرچه من مانند دانه‌ای در خاک گمنام پوسیدهام و هیچکس از وجود من خبر ندارد، اما این پوسیدگی فقط به خاطر بیتوجهی و فراموشی است.
واشود شاید دلی چون دانه ما را زیر خاکنیست زیر تیغ برق ای سبزه جای زندگی
هوش مصنوعی: شاید دلی مانند دانه‌ای که در خاک است، پرورش یابد و زندگی تازهای را آغاز کند. اما زیر تیغ برق، سبزهای وجود ندارد که نشانهای از زندگی باشد.
پیشه‌ای چون حیله‌سازی نیست در عالم رواپنج دانگ خلق، شش دانگند در بازندگی
هوش مصنوعی: هیچ حرفهای به اندازهی فریبکاری در دنیا مجاز نیست، تمامی مردم به طور کامل در دام آن گرفتارند.
صحبت این گرم‌رویان خنک دلدوز خستجنت ار خواهی، بجو خلوت به شرط بندگی
هوش مصنوعی: اگر میخواهی از صحبتهای دلچسب و دلنشین این افراد لذت ببری و به آرامش برسی، باید به دور از شلوغیها و در یک خلوت و به شرط اینکه خودت را متعهد به خدمت و عبودیت کنی، بگردی.
چون دل خود، این خسیسان مرده یک درهمندچون بود این دخمه پر مرده جای زندگی؟!
هوش مصنوعی: دل من مانند این خسیسان مرده، هیچ ارزشی ندارد و به یک درهم هم نمیارزد. حال چگونه میتوان در چنین مکانی که پر از مردههاست، جایی برای زندگی پیدا کرد؟
تر نمی‌سازند جز با جیفه دنیا دماغچون کس اینجا خوش تواند بود، با این گندگی؟!
هوش مصنوعی: تنها کسانی که به طمع دنیا و مال و مادیات هستند، نمیتوانند از آنچه که در اینجا وجود دارد، به شادی و خوشی دست یابند. با چنین آلودگیهایی، هیچ کس نمیتواند واقعاً خوشحال باشد.
بر سر دنیای پوچست آشنایی‌های خلقز آن نباشد این بنا را، آن قدر پایندگی
هوش مصنوعی: در مورد دنیای بیارزش، روابط و آشنایی‌های مردم تاثیری بر دوام و پایداری این ساختار ندارد.
قدر دارند این جدایی‌افگنان از بس کنوندر میان‌ها جای دارد تیغ از برندگی
هوش مصنوعی: این افراد که موجب جدایی میشوند، به خاطر تأثیر بالای خود در جامعه، هماکنون در دلها و افکار مردم مانند تیغی تیز و برنده نفوذ پیدا کردهاند.
پیش دونان چند ریزی آبرو بهر دونان؟!هر نفس تا چند مردن، بهر این یک زندگی؟!
هوش مصنوعی: چقدر برای کسانی که به مقام و ثروت نمیرسند، ارزش و اعتبار قائل هستی؟ تا کی میخواهی برای یک زندگی معمولی هر لحظه جان خود را به خطر بیندازی؟
لذت ریزش، برد زنگ از دل اهل کرممی‌شود هر جامه زیبا، چون بود زیبندگی
هوش مصنوعی: لذتِ ریزش، نوار زنگ را از دل افراد بزرگوار برمیدارد. هر لباس زیبا، به اندازه زیباییاش، تأثیری دارد.
زهد خشکم، خاک بر سر کرده، دارم چشم آنکآورد آبی به روی کار من، شرمندگی
هوش مصنوعی: من زهد و دنیاگریزیام را ترک کردهام و به خاک میافتم، در حالی که انتظار دارم کسی برای رفع نیازهایم به کمک بیاید تا از شرمندگی نجاتم دهد.
قدر تنهایی بدان واعظ، که آخر قطره راخلوت کام صدف شد، مایه ارزندگی
هوش مصنوعی: به اهمیت و ارزش تنهایی پی ببر، زیرا در نهایت، حتی آخرین قطرهای که به تنهایی درون صدف قرار میگیرد، میتواند به مرواریدی با ارزش تبدیل شود.