شمارهٔ ۶۱۵
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون عشق، درد و تواضع می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که نمی‌تواند با تظاهر و فریب جهان را فریب دهد و با شیوه‌ای ساده و فقیرانه به لذت‌های زندگی می‌پردازد. او به اهمیت تواضع و ویژگی‌های بزرگ انسانی اشاره می‌کند و می‌گوید که خوش‌خویی و رفتار شایسته مانع آزار از سوی دشمنان می‌شود. همچنین او از دردهای درونی‌اش سخن می‌گوید و به افرادی که مشابه او درد می‌کشند اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به لذات نفس و فاصله‌اش با موعظه‌کنندگان اشاره می‌کند که سعی در دوری از آن لذات دارند.
نتواندم بعشوه جهان کرد رهزنیاز مال کرده لذت درویشیم غنی
هوش مصنوعی: نمیتوانستم با فریب و نیرنگ، دنیا را به سرقت ببرم؛ با این حال، از داشتن ثروت و لذت درویشی بینیاز هستم.
با قامت خمیده پیران اشارتی استیعنی بود کمال بزرگی فروتنی
هوش مصنوعی: پیران با قامت خمیده خود نشان میدهند که بزرگی واقعی در تواضع و فروتنی نهفته است.
جز خوی خوش که مانع آسیب دشمن استاز جامه حریر که دیده است جوشنی؟!
هوش مصنوعی: تنها ویژگی نیکو که باعث حفاظت از انسان در برابر آسیبهای دشمن می‌شود، چه نیازی به لباس حریر دارد که فقط به زیبایی و زینت میافزاید؟
در بزم یار دود، دلم ز آن بلند شدتا مهر و ماه را نگذارد بروزنی
هوش مصنوعی: در محفل دوست، دل من از شدت شوق به آسمان بلند شد تا اینکه نور خورشید و ماه نتوانند در چشمهایم بتابند.
هستند عالمی چو گرفتار درد منراز دلم ز کیست ندانم نهفتنی؟!
هوش مصنوعی: افرادی وجود دارند که مانند من در درد و رنج به سر میبرند، اما من نمیدانم که راز دلم از کیست و چرا باید این را پنهان کنم؟
لذات نفس را همه دیدیم پشت و روواعظ کناره بود از آنها گزیدنی
هوش مصنوعی: ما همه لذت‌های نفس را از هر زاویهای تجربه کردیم، اما واعظی که در کنار ما بود، از میان این لذتها به گزینش پرداخت.