شمارهٔ ۶۱۹
هوش مصنوعی: این متن به نقد وضعیت اجتماعی و سیاسی می‌پردازد و به این نکته اشاره دارد که برای داشتن یک دولت خوب، باید به حق و عدالت توجه شود. نویسنده می‌گوید که نشستن بر تخت سلطنت و فرمانروایی در شرایطی که مردم در فقر به سر می‌برند، بی‌معناست. او به دشواری‌های زندگی اشاره می‌کند و از این می‌گوید که نمی‌توان درحالی که راحت‌طلبی را انتخاب کرده‌ایم، به هدف‌های بزرگ دست یافت. همچنین، انتقاد می‌کند از اینکه برخی افراد در پی جاه و مقام در برابر کسانی که شایسته نیستند، خضوع می‌کنند و این کار را نادرست می‌داند. نویسنده به جوانی و عمر نیز اشاره دارد و می‌گوید نباید عمر خود را بر سر چیزهای بی‌ارزش صرف کرد. در نهایت، او تأکید می‌کند که افراد باید از تحریکات دنیا دوری کنند و تنها به سخنان واعظان اکتفا نکنند.
دولت آن باشد که حق را بنده فرمانی کنیبر سریر فقر بنشینی و، سلطانی کنی
هوش مصنوعی: خوشبختی واقعی آن است که وقتی در فقر به سر میبری، بتوانی به حق دست یابی و با قدرت و تسلط بر موقعیت خود، به زندگیات ادامه دهی.
جز به بیداری نگردد این ره خوابیده طیکار دشوار و، تو میخواهی تن آسانی کنی
هوش مصنوعی: این مسیر خوابیده تنها با بیداری و تلاش پیموده میشود، در حالی که تو میخواهی بدون زحمت و به راحتی به هدف برسی.
نیست با شاهی میسر عیش درویشی، ولیمیتوان پادشاهی با پریشانی کنی!
هوش مصنوعی: با داشتن مقام و ثروت نمی‌توان از لذتهای زندگی درویشانه بهره برد، اما میتوان با حالتی پریشان و آشفته، حتی مقام پادشاهی را تجربه کرد!
تا به کی بر درگه دونان نشینی از طمع؟پادشاه وقت خویشی، چند دربانی کنی؟!
هوش مصنوعی: تا کی میخواهی در پیشگاه افراد پست و بی‌ارزش منتظر بمانی و به خاطر طمع و درخواستهایشان خودت را پایین بیاوری؟ تو که متعلق به مقامی ارجمند و شاهانه هستی، چرا باید آنقدر درگیر رفتوآمد به دربار افرادی باشی که ارزش تو را نمیدانند؟
عقد دندانها ز پیری سست شد، یعنی دگربر سر دنیا نباید سخت دندانی کنی
هوش مصنوعی: دندانها به خاطر پیری و گذشت زمان ضعیف و سست شدهاند، بنابراین دیگر نباید به دنیا و مسائل آن افتخار کرد یا به آن دل بست.
گر بدانی قیمت عمری که کردی خرج هیچهر نفس را صرف آه پشیمانی کنی
هوش مصنوعی: اگر متوجه شوی که چه ارزش بالایی دارد عمری که بیهوده مصرف کردهای، هر لحظه را صرف افسوس و حسرت میکنی.
غم که با هر یکدمش عمری توان کردن نشاطحیف باشد حیف، آن را چین پیشانی کنی
هوش مصنوعی: غم که هر لحظهاش میتواند عمری را شاداب کند، افسوس که تو آن را در چهرهات نشان میدهی.
مردمان حرف هم از غوغای دنیا نشنوندچند واعظ چون قلم مشق سخندانی کنی؟!
هوش مصنوعی: مردم از شلوغیهای دنیا حرف یکدیگر را نمیشنوند، حالا با چند واعظ که تنها صحبتهای زیبا و ادبی می‌کنند، چه فایدهای دارد؟