شمارهٔ ۶۳۴
هوش مصنوعی: این شعر به نقد دنیا و زندگی مادی می‌پردازد. شاعر به انسان‌ها هشدار می‌دهد که از لاف زدن درباره‌ی عقل و دانش خود دست بردارند و از پوچی و بی‌فایده بودن این دنیا آگاه شوند. او به اهمیت زنده بودن در لحظه و لذت بردن از زندگی تأکید می‌کند، زیرا فردا ممکن است دیگر نباشیم. همچنین به عشق انسان‌ها به ثروت و زیبایی‌های دنیوی اشاره می‌کند و از دل افسرده‌ای که در پی لذت‌های زودگذر می‌سوزد، انتقاد می‌کند. در نهایت، شاعر به یادآوری پیری و زوال نفس می‌پردازد و می‌گوید که حتی در این شرایط هم باید تلاش کرد تا به هدف نجات برسیم.
با لاف عقل، بازی دنیا چه خورده‌ای؟از هیچ و پوچ این همه بر خود سپرده‌ای
هوش مصنوعی: تو که به خودت و به عقل و فکرت میبالید، با این حال در بازی فریبنده دنیا چه چیزی بهدست آوردهای؟ چطور از چیزهای بیاهمیت و تو خالی برای خودت این همه بار و مسئولیت ساختهای؟
خوش آیدت حلاوت عیش جهان به کامحق هست با تو، زهر تأسف نخورده‌ای!
هوش مصنوعی: زندگی دنیا برایت شیرین است، زیرا هر چه در کام خداوند باشد با توست، پس از غم و اندوه دوری کن!
از باد یاد مرگ نلرزی چو برگ بیداز بس چو ریشه پای درین گل فشرده‌ای
هوش مصنوعی: از باد نترس؛ همانطور که برگ بید از وزش باد نمیترسد. تو نیز چون ریشهای، محکم و استوار در این گل نشستهای.
تا چند مرده نفس نفس پرفسونامروز زنده باش که فرداست مرده‌ای!
هوش مصنوعی: این زندگی محدود است و هیچکس نمیداند چه زمانی به پایان میرسد. بنابراین، تا زمانی که زندهای، از زندگی لذت ببر و به استقبال روزهای خوب برو، چون فردا ممکن است دیگر در این دنیا نباشی.
اهل زمانه عاشق ارباب ثروتمندمعشوق بلبل است گل از بهر خرده‌ای
هوش مصنوعی: در این دنیا، انسان‌ها معمولاً به دنبال عشق و علاقه به افراد ثروتمند هستند و بلبل (نماد عشق و زیبایی) نیز به خاطر دانهای کوچک از عشق خود به گل (نماد زیبایی و معشوق) می‌پردازد.
گل‌ها شدند شعله‌ور از دامن سحرای آه آتشین، تو چه در دل فسرده‌ای؟!
هوش مصنوعی: گل‌ها از زیبایی و طراوت سحر طوری جان گرفتهاند که همچون شعلههای آتش میدرخشند. ای آه آتشین، تو چرا در دل خود اینقدر غمگینی و بیروح هستی؟
هر برگ گل رسد به نوایی ز خوان صبحای دل تو هم بگیر نصیبی، چه مرده‌ای؟!
هوش مصنوعی: هر گلبرگ درختان به نوایی دلنشین در صبح زود میرسد. ای دل، تو نیز باید از این زیبایی سهمی بگیری، چرا که مانند مردهها بیتحرک نباشی!
هر عضو من رود به رهی از هجوم ضعفچون خشت و چوب خانه سیلاب برده‌ای
هوش مصنوعی: هر قسمت از وجودم در مقابله با ضعف به طوری ضعیف شده که مثل چوب و خشت یک خانهای که طغیانی آمده، به راحتی جابجا میشود.
در پیری آید از نفسم بوی رفتگیمانند دود شمع سحرگاه مرده‌ای
هوش مصنوعی: در دوران پیری، از وجودم بوی جدایی و دوری به مشام میرسد، مثل بوی دودی که از شمعی در سحرگاه که خاموش شده است به جا میماند.
خواهی کشید رخت به سرمنزل نجاتواعظ به جرم خویش اگر راه برده‌ای
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به مقصود نهایی و نجات برسی، واعظ و انگلیس دوستانه خود را بسنج و در انتخاب راه به حساب اعمال خود باش.