شمارهٔ ۱ - در هجا
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی به انتقاد از افراد بخیل و دل‌سخت می‌پردازد که از ترس کمبود، هیچ‌وقت برای خرج کردن نمی‌توانند دست و دل باز باشند. شاعر به تمسخر می‌گوید که این افراد تا زمانی که بر فشار زندگی هستند، نمی‌تواند از نعمت‌های واقعی زندگی استفاده کنند، و وعده‌های بهشت و جهنم نیز نمی‌تواند آن‌ها را از حالت بخیلانه‌شان خارج کند. در نهایت، به این نکته می‌پردازد که شاید این افراد حتی در موقعیت‌های خاص (مانند حج) هم نتوانند از ارزش‌های معنوی بهره‌مند شوند.
ای خواجه بخیل، که هرگز ندیده استاز شدت فشار گفت سیم و زر فرج
هوش مصنوعی: ای مالک خُودپسند، که هیچگاه هیچ چیزی از شدت فشاری که بر او وارد شده نمیبیند، فکر میکند که تنها نقره و طلا میتوانند او را نجات دهند.
موران خرجها نتوانند دخل کرددر خرمن زری که شود از کف تودج
هوش مصنوعی: مورچهها نمی‌توانند به اندازهای که در انبار غله وارد میشود، خرج کنند؛ چرا که هر چه را از دست بدهند، نمی‌توانند جبران کنند.
وعد و وعید جنت و نارت، بحج نبردشاید برد خرید و فروش منا بحج
هوش مصنوعی: وعده و وعید بهشت و جهنم، مانند معاملاتی است که ممکن است در سفر حج انجام شود. شاید کسی در این سفر از خرید و فروش بهره‌مند شود.