تناجی
واعظ قزوینی

شمارهٔ ۱

بی رخصت دل زبان بگفتن مگشاانگشت زبانست ترا عیب نما
گردد ز سخن نقص سخنگو ظاهرز آواز شود شکست چینی پیدا